Wspomnienia z Szuflady

Nadganiam...

2012-02-14T23:40:00.001+01:00

...czyli niniejszym styczeń ogłaszam za odfajkowany...

Podejrzewam, że projektant placu zabaw, na który Osobisty samodzielnie zwykł wywozić stado od czasu do czasu, w celu przewietrzenia i wypalenia naddatków niemile widzianej w domu, a niebezpiecznie zalegającej energii, był tak jak my rodzicem wielkodzietnym.

Któż inny mógłby tak kompleksowo i precyzyjnie przemyśleć funkcjonalność tego miejsca?

Dokładnie wiedział, jak się ułatwia styrane życie rodzica rozszalałej dziczy.

Genialne, nieprawdaż?

Elements: Filmszalag - Krisssz

photos by Natala & tata

Rano, wieczór, we dnie, w nocy...

Podobno cały czas i bez ustanku, tam i z powrotem, tam i z powrotem.

Góra - dół, góra - dół, bez topniejącej kropli potu na skroni, ze zmrożonymi smarkami w nosie i do upadłego!

Starsze dziki na nartach...

To, że młode dały radę, to się jeszcze jakoś da wytłumaczyć, ale że się dziadkom chciało...?

Chylę czoła i jak co roku - wyrazy dozgonnej wdzięczności podsyłam.

Template: Template 79 - Mandagirl

Papers and elements: "Freeze Factor" Kit - Kaye Winiecki Designs
Alpha: Autumn Potpourri Alpha - Chelle's Creations
photos by babcia, dziadek & Natala

pozdrawiam

Zeszło się nam odrobinkę

2012-02-08T00:17:00.000+01:00

...czyli - a czemuż to, czemuż...

Remącik mieliśmy.

Adaptacyjny taki...

Wiecie jak to jest, narobiliśmy sobie dzieci, to teraz każdy metr kwadratowy naszego lokalu mieszkalnego jest na wagę złota - więc należy nimi bardzo umiejętnie gospodarować, bacznie obserwując czy się niechcący do sąsiada przypadkiem nie przebiło.

W poziomie wycisnęliśmy już z naszej chałupy właściwie wszystko co się tylko dało, bez wpływu na w miarę bezpieczną dystrybucję i komunikację, i bez konieczności ocierania się o siebie półdupkami na każdym kroku, toteż tym razem walczyliśmy w pionie.

Poszliśmy w głąb czeluści pawie bezdennych - zanurkowaliśmy w piwnicy.

Ok.

Rzeczony remącik wcale nie był przeznaczony potrzebom naszych dzieci...

To była raczej typowa akcja dla dorosłych.

A tak konkretniej, to dla mamusi właściwie...

Mamusia dochrapała się niniejszym piętnastu metrów kwadratowych własnego kawałka podłogi!

Podłogi, a nawet kilku ścian i blatu roboczego i krzesła na kółkach i jeszcze paru innych fajnych babskich gadżetów, a za chwilę również drzwi wielgachnych z niemniejszym szyldem: free of monsters czy tam monsters free - (nie wiem co bardziej dosadne i gramatycznie poprawne), żyć - nie umierać...

Jestem taka szczęśliwa, że chciałam sobie nawet skrapa z fotek mojego królestwa zmontować, ale ostatecznie, resztkami zdrowego rozsądku podtopionymi w dzikiej euforii opamiętałam się w porę i tylko sobie tak schodzę kilka razy dziennie popatrzeć na to cudo - bo na nasiadówkę w MOJEJ WŁASNEJ suterenie jak dotąd czasu nie wyskrobałam.

Ale ja tu o sobie i SWOICH WŁASNYCH zakątkach, a to blog o młodocianych przecież, więc powracam na właściwego tora i niniejszym prezentuję styczniowe wydarzenia, które powinny znaleźć swoje zaszczytne miejsce w tegorocznej kronice rodzinnej.

Muszę trochę styczeń nadgonić, więc od razu dwa zarzucam, za dni kilka powtórzę podobną nadrabiankę jeśli pozwolicie, bo tragicznie z rytmu wypadłam, a nie jestem w stanie obiecać, że mi się to w niedługim czasie nie powtórzy...

Tylko nieliczni kamikadze decydują się zapraszać naszą rodzinę na uroczystości urodzinowe swoich pociech.

Wyrażamy pełne zrozumienie, nie chowamy urazy i pokornie ten stan rzeczy akceptujemy, co jeszcze wyraźniej podkreśla fakt, że wzbudzają w nas niekłamany podziw, niepojętą radość i nadludzką wdzięczność Ci, którzy się jednak na owe karkołomne zaproszenia jednak decydują.

Bóg zapłać raz jeszcze, i raz jeszcze: Sto lat, Michasiu!

Template: Template Two Fold - Little Green Frog Designs
Papers and elements: Boho Chic - Janyelle Mayara

Additional papers and elements: Tricky - Erica Zane, 1950's Kitchen Wallpaper - Creative.Chaos, Interior Chic - Brine Design, Designer Sampler - Digilicious Designs

Alpha: Hazy Silver - geniaBeana Scraps

photos by mama

- No to za kogo chciałybyście być przebrane dziewczynki? - zapytałam tak tylko dla przyzwoitości, bo ciocia Ania już ze dwa tygodnie wcześniej zaopatrzyła nas niespodziewanie w różowe, anielskie piękności, których grzech byłoby nie wykorzystać w tegorocznym karnawale.

- Ja cem być lulićkiem - rzekła Tośka.

- A ja kotkiem - tu Matylda, właściwie bez zastanowienia.

- A ja bendem wilkiem! Wrrraaa..! - Klara spontanicznie dorzuciła odpowiednią onomatopeję, w celu rozwiania wszelkich, ewentualnych wątpliwości.

- No dobrze dziewczęta, jak już tak poszłyście sobie w te zwierzątka, to powiedzcie mi chociaż, czy one mogłyby być ubrane w różowe spódniczki, he?

- [coś na kształt konsternacji, wywołującej chwilę bardzo poważnej zadumy]

- Fajnie będzie, mówię wam. Będziecie króliczkiem, kotkiem i wilkiem w różowych kieckach i ze skrzydełkami, super co!? - mój entuzjazm był autentycznie autentyczny...

- Noooo!!! - zajarzyły synchronicznie.

Za dwa dni mamy przebieranki starszeństwa.

W szafie wiszą już zakupione przez babcię (zresztą na wyraźną prośbę wnucząt) dwie wypatroszone pandy, na które koncepcja urodziła się w głowach bliźniąt już z miesiąc temu, podczas ich wspólnego wypadu na markety.

Wczoraj usłyszałam jednak, że Dawid raczej woli chyba być policjantem, a Natalia księżniczką (co nie jest zresztą dla mnie jakimś szczególnym zaskoczeniem), no cóż...

Tym razem będę musiała się chyba nieco bardziej pogimnastykować.

Papers and elements: Just Love Me - Sugar Girl Combo, Elegance - Jacabean Designs

Alpha: Glitter Gel Silver - Joey Lynn Designs

photos by mama

pozdrawiam

Co tam, Panie, w polityce?

2012-01-16T23:01:00.001+01:00

Po mojej ostatniej, jakże błyskotliwie wypasionej teorii pojechałyście wiedźmy jak po łysym koniu, ale nie zniechęciłam się zanadto.

Mam kolejną!

W prawdzie już nie tak świeżą i wyszukaną, bo mi myślenie noworoczne lekko szwankuje, ale jest.

Nie ma co się spinać z oduczaniem małoletnich, coraz to mniej przystających do ich wieku przyzwyczajeń noworodkowo-niemowlęcych, bo się samo wszystko w swoim czasie zrobi.

Nic na siłę, prosze ja Ciebie...

Fajna ta moja teoria, wiecie?

Koi mi nerw zszargany, wybiela sumienie nieczyste i jak na razie się sprawdza, bez widocznych wpadek.

A gdyby tego było mało, ma właściwie tylko jedną, jedyną wadę – głosząc ją bez skrępowania, dość kiepsko wypada się w towarzystwie niestety.

- Dajesz jeszcze mleko na noc?

- Zwariowałaś, żeby się jej zęby popsuły? Po 6 miesiącach już tylko wodę dawałam.

Fak! Ciekawe kiedy nam się szczęka całkowicie opróżni, końca mleka u nas przecież ni widu, ni słychu...

- Od kiedy sadzasz na nocnik?

- No jak to, odkąd tylko zaczął siadać przecież.

O ja cię nie pierdzielę, jak trójczyny siadać zaczęły, to ja się zastanawiałam kiedy sama znajdę chwilę, żeby tylko tron zaliczyć.

- A jak z mówieniem?

- No normalnie, po 18 miesiącu to już pełnymi zdaniami..

Nam stuknęło 30 niedawno, a Tośka dopiero teraz skleja trzy wyrazy we w miarę wyrazistą kupę, raczej ogólnie zrozumiałą.

W teorię swoją, powyżej streszczoną święcie wierzę, toteż owszem, słowo się rzekło i nie naciskam, ale i miodu nie mam, więc się towarzysko nie puszę i pióra z tyłka ukradkiem wyrywam sobie, że niby tak od niechcenia…

Ale wierzcie mi, że mnie korci czasem, żeby tak wywrzeszczeć prosto w czyjąś małżowinę uszną:

- Ale mi smoczków przynajmniej nie ciamkają! (oj, czy to ważne, że nigdy nie ciamkały, bo nie dawałam zwyczajnie…)

- I cycka też już nie daję! (no i co z tego, że od zawsze na butelkach były)…

Co tam, Panie, w polityce?

W polityce to nie wiem, bo mi kilka lat temu TVN24 na BabyTV wymienili, ale za to u nas..!

Z piórem w dupsku - niniejszym obwieszczam: Działa!

1 stycznia - Klara werbalizuje swoje postanowienie noworoczne: Majtki daj, nie ciem pampersiaka!

5 stycznia - Matylda informuje: Nie cem, i pani zabrała i sie nie polałam!

Przedwczoraj - Nie bendem chciała. Jak Matylda, ja też nie chcem. Majtki daj!

A poza tym to zwyczajnie, bez fajerwerków jakichś szczególnych ten rok się nam zaczął...

Template: Template Photobook 04 - Beszteri
Papers and elements: "Fun and Striper" Kit - Keep in Touch Designs
photos by mama

pozdrawiam

Szczęśliwego Nowego Roku

2011-12-29T23:51:00.000+01:00

Dużo się u nas ostatnio o miłości dyskutuje.

Kto kogo kocha, jak bardzo i dlaczego w takiej dziwnej kolejności.

W całym tym chaosie, muszę dbać o swoje interesy i nie zapominam o intensywnych treningach pamięci...

pozdrawiam

To nie jest do końca normalna rodzina

2011-12-26T23:44:00.000+01:00

...czyli nie ma tego złego...

Już Wam chyba kiedyś wspominałam, że nie znoszę robić zdjęć?

Nie pamiętam...

Ale jeśli nie, to uprzejmie informuję, że nie znoszę!

Lubię je mieć, sortować, pielęgnować, gmerać przy nich w photoshopie i układać w albumach, ale nienawidzę ich produkować, a całą tę dziwną niechęć pogłębia jeszcze fakt, że choćby z racji swojego rodzinnego kronikarstwa jestem do tej produkcji zwyczajnie zmuszona.

Trudno powiedzieć czy kiedykolwiek to lubiłam, czy też może zniechęciłam się dopiero wtedy, kiedy przyrównano moje prześliczne prace do tworów rodem z kraju naszego wschodniego sąsiada (foch!) - tak czy owak, kiedy tylko mogę, oddaje swój aparat w mniej lub bardziej zaufane ręce i oddycham przy tym z ulgą.

Trudno wyobrazić mi sobie rodzinny album bez pamiątkowej fotki ze wspólnej Wigilii.

Od dawna marzy mi się nawet taka amerykańska grupówka z wyzwalacza migawki, na tle czerwonej sofy moich rodziców, na której wszyscy członkowie naszej rodziny, ciasno w nią wbici wpatrują się w obiektyw i markują uśmiechy, bojąc się szczerzenia zębów, które mogłoby zakłamać w finale piękno ich naturalnej urody.

Ale tu by się przydały czapki Mikołaja i sweterki w renifery, no i co najważniejsze - szarańczę należałoby jakoś wyłapać i poprzyklejać do kolan, żeby nie zwiała z kadru. Za dużo zachodu... Może kiedyś...

W każdym razie, tego sobotniego wieczora, o przejęcie maszyny światłem błyskowym strzelającej poprosiłam wujka Jacka. Niech się dzieje co chce, byleby cokolwiek do albumu było.

Brat mój kocha swoją siostrę i chcąc jej ulżyć w cierpieniu, albo też uniknąć nieprzyjemnego zrzędzenia, w razie, gdyby jej odmówił, przejął sprzęta i rozpoczął pstrykanie.

- Coś tam będzie? - zapytałam po całej ceremonii...

- Będzie, coś tam na pewno...

Uspokoiłam się więc.

Nie było.

To znaczy było, ale nie coś tam, tylko nic.

Oprócz... dwóch cyfrowych obrazów moich zwisów tłuszczowych tuż nad wysokością bioder, które zdominowały całą trzydziestoklatkową sesję.

A może tylko przesadzam..?

Kiedy siadłam do montowania wigilijnego skrapa, upewniłam się, że przesady w moim pierwotnym osądzie nie było aż tak wiele i... pokochałam mojego brata jeszcze mocniej!

Na średnio długiej liście wymarzonych prezentów, jaką osobiście wysyłałam w imieniu bliźniąt do dalekiej Laponii, znalazł się w tym roku prawdziwy aparat.

Natalia wymieniła go (wśród kloców Lego, z których to łatwo jest wyczarować samolot pasażerski, przytulanki osiołka, prawdziwego grzebienia (?) i kilku zapewnień o nienagannym zachowaniu w zbliżającym się nowym roku) na drugim, bardzo ważnym miejscu.

Mikołaj wprawdzie zaopatrzył ją tylko w prezent z pierwszej pozycji, ale już Aniołek-Gwiazdka zaszalał(y) i spełnił(y) drugie marzenie mojej - wciąż przekonanej o jej(jego) istnieniu - córki.

Ja nie byłam do końca przekonana, czy to jest dobry pomysł, żeby niespełna sześcioletnie dziecko stało się prawowitą właścicielką prawdziwego aparatu fotograficznego, jednak (zaraz po zapoznaniu się z wigilijnymi tworami wujcia Jacusia) kiedy to wpadłam na to, aby uczynić zrzut dzieł fotograficznych Natalii, zmieniłam zdanie od ręki.

To dziecko uratowało naszą kartę albumu na dzień 24 grudnia roku pańskiego 2011!

PS. Gdzieżby się oni kiedykolwiek dla mnie starali, tak dobrze wypaść na zdjęciach?

Template: Template DDS - Scrapping with Liz
Papers and elements: "Season of Giving" Kit - Sahlin Studio
photos by Natala

pozdrawiam

Adopcyjne Córy samotnych Matek

2011-12-14T21:48:00.000+01:00

...czyli jak się nie zadławić kasztanami...

Każda dorosła i sprawna fizycznie kobieta powinna przed świętami pozaiwaniać trochę ponad normę. Taka jest oczywista prawda, czy się to nam podoba, czy nie. Tak nas bowiem biologiczna Matka Natura stworzyła, a adopcyjna Matka Tradycja wychowała i już!

Możemy się buntować, udawać że nas to wcale nie dotyczy, zalewać się łzami w poczuciu niemocy – niczego to nie zmieni.

Różnimy się od siebie tylko jednym – sposobem w jaki układamy się na co dzień z tą prawdą-absolutną.

Te z nas, które żyją z nią w całkowitej zgodzie, zwyczajnie zaiwaniają.

Te, które mają jej świadomość, ale się z nią nie potrafią za nic zaprzyjaźnić – zaiwaniają, cierpią, przekornie zwalniają tempa od czasu do czasu i zaiwaniają dalej.

A te, które są jej albo całkowicie nieświadome, albo też chcą za wszelką cenę udowodnić sobie, że to nie absolutna, ale raczej gówno-prawda – nie zaiwaniają wcale i tylko przełykają ukradkiem kolczaste kule uturlane z własnych wyrzutów sumienia.

Jestestwa nie oszukasz…

Jedna sobota nie różni się zwykle w naszym domu od drugiej. Bliźnięta u dziadków, trójczęta z Osobistym, a ja się relaksuję. Sprzątaniem, praniem, gotowaniem, prasowaniem i takimi tam czynnościami zalegającymi po całotygodniowych zmaganiach z rzeczywistością, które to umożliwiają mi życie w zgodzie ze swoją kobiecą naturą...

Unikam przerw w tym całosobotnim maratonie jak ognia. Głównie dlatego, aby ten przemiły relaks nie zahaczył też o niedzielę, ale też ze względu na paniczny strach przed zastygnięciem.

Gdybym tak bowiem - nie daj Panie Boże - usiadła choć na chwilę, to powrót na najwyższe obroty jaki osiągam w godzinach porannych, stałby się już całkowicie niemożliwy.

Unikam więc i nie sadzam tyłka na żadnej płaskiej powierzchni, z tą w której fabrycznie wycięto otwór na pośladki włącznie.

Osobisty zniósł trójczanki z południowej drzemki do naszej sypialni (tej co to już tylko nasza wcale nie jest). Jakoś tak zimno było, więc rzuciłam ścierę w kąt, zaprzestając tym samym pląsów po kuchni i wskoczyliśmy wszyscy pod kołdrę, tylko tak na chwilę ma się rozumieć...

Dziewczętom, ku ich uciesze, zaproponowaliśmy uprzejmie Baby TV, tylko tak na chwilkę i tylko tak na chwilkę przyłożyliśmy głowy do fragmentów swoich poduszek, które udało się dla siebie wyszarpać.

„Pieprzę to, świat się nie zawali jak nie umyję tych cholernych okien na święta!” – tej soboty zastrajkowałam…

- Mama, obudź się!

- Mamusia, polałam się!

Klara stała przy naszym łóżku w mokrych spodniach z piżamy.

- Chryste Panie, dziecko i ty tak stoisz w tych mokrych gaciach?

Dziewczęta w barłogu naszej alkowy, zabijały (każda na swój sposób) wszechogarniającą nudę niemiłosierną, za oknem było już właściwie ciemno, więc domyśliłam się, że pora obiadowa przepoczwarzyła się niepostrzeżenie w porę późnej kolacji.

Jedna zsikana, dwie w pampersach nie pierwszej świeżości, trzy znudzone, głodne i zaniedbane, a do tego wszystkiego, nie tylko przez szyby w oknach nadal nic nie widać, ale i końca zaplanowanej roboty na gospodarstwie, pewnie nie uda mi się już tego dnia zobaczyć.

„No i co wielkiego się stało?” – pomyślałam, zmieniając w panice pieluchy dziewczętom i wciskając im w dłonie ciastka korzenne i kubki z woda mineralną do popicia.

„Żadna krzywda im się przecież nie dzieje, nie wyglądają nawet na niezadowolone, a że burdel w koło pozostał pięknie nietknięty…” – wmawiałam sobie nadal, podziwiając jednocześnie Osobistego, który za moją histeryczną namową, niewzruszenie rozpoczął właśnie powolne wybudzanie.

I tak pocieszając się i łypiąc z zazdrością na ojca swoich córek, poczułam jak kolce pierwszej uturlałki wbijają mi się boleśnie w gardło...

I tak na krótko przed świętami zaczynam się zastanawiać...

A kto jest właściwie naszym Ojcem?

Kim on tak w ogóle jest?

Skąd pochodzi, jak się nazywa i gdzie on do cholery był kiedy go potrzebowałyśmy, jak nam nasze sumienne Matki tę całą emocjonalną krzywdę przez stulecia wyrządzały?

Papers and elements: "Goodnight, Sleeptight" and "Smarty Pants" Kits - Jennifer Barrette Designs

Alpha: "Hey Good Lookin'" Kit - Jennifer Barrette Designs
photos by mama

pozdrawiam

W zielonym gajerku

2011-12-05T21:28:00.001+01:00

...czyli ruchomych obrazków jeszcze trochę...

Z tym, że mam nieustające zaległości w produkcji kolejnych kart do naszego rodzinnego albumu, a co za tym idzie kolejnych postów na swoim blogu, zdążyłam się już pogodzić.

Blog w pierwotnym zamyśle stanowić miał nadwornego, prywatnego kopacza w tyłek, który do wspomnianych zaległości miał nie dopuszczać, ale jak widać, za słabo kopie.

Nie zamierzam - rzecz jasna - mimo tychże drobnych trudności, wcale z niego rezygnować (czy się to trolom podoba, czy nie), bo przed każdymi świętami wielkanocnymi przez najbliższe 15 lat, całoroczna kronika z hodowli szerszeni ukazać się musi, a zawsze to jakiś motywator, żeby się tak całkiem nie zapuścić.

Tak czy owak, co się odwlecze to nie uciecze i tak, jak na ilość fotoreportaży nie mogę właściwie narzekać, to dopiero co sobie uzmysłowiłam, że reportaży wideo mam zaledwie garść, albo raczej garstkę. Głównie z powodu braku funkcji nagrywania rzeczywistości za pomocą własnych spojówek, bo oczywiście zawsze wtedy kiedy dzieje się coś ciekawego, kamery nigdy nie ma pod ręką. Ale i sam montaż zajmuje mi zwykle tyle czasu, że niechętnie do niego zasiadam.

W prawdzie z samym materiałem rzeczywiście jest krucho, ale i żal ograniczać sobie przyjemności z przeglądania ruchomych obrazków za jakąś dekadę czy dwie, dlatego namawiam czasem poszczególne elementa do świadomych występów scenicznych, aby je z pomocą domowej nakręcałki na pamiątkę uwiecznić.

Więc, nie dalej jak dwa tygodnie temu, zaproponowałam trójczankom wiele różnych wariantów prezentacji medialnej, jednak - jak się można było bez trudu domyśleć - wariant wokalny przypadł im do gustu najbardziej.

To, że mam dzieci rozśpiewane niczym cygański tabor, to akurat mnie nie martwi, ale mono-tematyka zarejestrowanych wspomnień zaczyna mnie powoli dobijać.

Jako, że byłam w pełni świadoma tego, jak znikomy mam wpływ na to, co się za chwilę wydarzy, modliłam się żarliwie, żeby to nie były czasem Jagódki (na szczęście ich świetność minęła już bezpowrotnie) ani Sto Lat - bo to ostatnie, królowało u nas przez długie miesiące i nawet przysporzyło nam nieco tzw. siary publicznej.

Otóż, jedna z Pań ze żłobka napomknęła pewnego razu Osobistemu, że u nas to się muszą chyba częste i huczne imprezy odbywać, sądząc po tym, jak nasze panienki bezustannie tę tradycyjną polską pieśń zapodają, całkiem tradycyjnie nie szczędząc wcale, uprzykrzających życie decybeli...

pozdrawiam

Mój pierwszy raz

2011-11-22T23:57:00.001+01:00

...czyli, komu w drogę, temu zawieszenie broni...

Co robić, kiedy w baku cierpliwości widać już na wpół przesuszone dno, rezerwa dawno domaga się uzupełnienia, a strzępy nerwów ciągną już tylko na samych oparach?

Wujek Dobra Rada poleciłby pewnie głębokie oddechy, liczenie do stu, spacer w samotności, krzyk w poduszkę tudzież płacz nieskrępowany, czy takie tam podobne brednie...

Brawo!

Tylko kiedy mnie już wkurwia dosłownie wszystko, nawet sam fakt, że dosłownie wszystko mnie wkurwia, to głębokie oddechy doprowadziłyby mnie pewnie do całkowitego bezdechu, liczenie do 999 999 999 niczego by nie załatwiło - a nawet nie wiem jak się nazywa ta kolejna liczba z dziewięcioma zerami, spacerów nienawidzę, więc mój stan mógłby się dodatkowo tylko pogłębić, a histeria nawet ta poduszkowa, to na ile może pomóc, na kwadrans?

A ja sobie, Moi Drodzy, taka wkurwiona właśnie - wyjeżdżam!

Jutro sobie wyjeżdżam!

Wyjeżdżam w cholerę na całe dwa dni, z całą jedną długą nocą w bonusie!

Nie będzie ryków, wrzasków i przepychanek w ciągu dnia i skrzeczących elektronicznych nianiek nocą.

Zjem sobie śniadanie, podczas którego nikt nie upapra mnie dżemem, napiję się wieczorem wódki z kolą, albo nie, albo nie, może dżinu z tonikiem, albo nie, albo nie... sama nie wiem jeszcze czego się napiję, ale na pewno czegoś z procentami!

Wezmę sobie prysznic w całkowitej samotności (może sobie nawet ogolę wreszcie nogi) i w takiej też zaanektuję cały hotelowy mebel, przeznaczony do nocnego spoczynku i zasnę snem głębokim i cudownie nieprzerwanym.

A w ciągu dnia będę sobie pracować, he!

Bez patrzenia na zegarek, w celu nie przegapienia godziny odbioru stada z publicznych instytucji opiekuńczych. Do nocy sobie nawet będę pracować jeśli zechcę, ha!

I tak oto, Drodzy Państwo, rodzi się dzika i namiętna miłość do służbowych delegacji.

PS. Wprawdzie kartka z albumu jest odrobinę od czapki (czy tam od opaski nawet), ale kto by się tym dziś przejmował. Ha!

Template: Template 24 - Clean and Simple Lines

Papers and elements: "Vintage Vogue" Kit - Sahlin Studio

photos by tata

pozdrawiam

Wyznam bezwstydnie...

2011-11-13T22:39:00.003+01:00

...czyli, dlaczego nie mam nawet za bardzo o czym tutaj pisać...

Poszłam z sobą właśnie na kompromis.

Rzadko to robię, bo najczęściej wydaje mi się, że wszechwiedząca i najmądrzejsza jestem, ale czego się nie robi dla własnych dzieci.

A wszystko po to, żeby się zdecydować wreszcie!

Do której kategorii powinnam się zaliczyć: „matka-do-bani”, „dno-nie-matka” czy „matka-samo-zło”, zbyt długo mam już te wątpliwości.

Spędzam z trzodą zdecydowanie za mało czasu.

A kiedy już nawet spędzam, to się opędzam.

Ograniczam się maksymalnie do poukładania z nimi klocków tudzież puzzli (wytrzymuję od 10-20 minut), rozmowy o niczym (15 minut - góra), ewentualnie poczytania bajki (najwyżej 30 zdań), ale to już dużo rzadziej.

Jasne, że mogłabym to zwalić na karb całej masy obowiązków, których zaniedbanie mogłoby się skończyć średniej miary Armagedonem, ale to nie do końca jest tak.

Odkąd wróciłam do pracy, odżyłam jak ser pleśniowy w saunie i za nic nie dam sobie tego odebrać. Moja niedawna, dwuletnia domowa odsiadka nie była rzecz jasna niczym wyjątkowo nieprzyjemnym i upadlającym, ale poskutkowała jednak tym, że dorobiłam się zenitalnego przesytu światem małych ludków i teraz kiedy mam już możliwość oderwania się od dzieciarnianej rzeczywistości, nie potrafię się tym nacieszyć i kretynieję jak Burek zerwany z łańcucha.

Czy mam z tego powodu wyrzuty sumienia?

Owszem. Kto by nie miał?

I stąd ten kompromis właśnie.

Otóż, jedna ja chce bez zastanowienia i cienia wątpliwości, uciekać jak najdalej bez zwalniania na zakrętach, a ta druga żąda natychmiastowego otrząśnięcia się z grzesznych myśli i skupienia całej swojej uwagi wyłącznie na tym hałaśliwym tłumie małych ludzi, który rozpanoszył się już nawet po mojej sypialni, a tej przecież nigdy miałam nie oddać!

[Swoją drogą ciekawe, jak by to było sklonować się i kłócić z samą sobą. Bezsensowna strata czasu...]

W każdym razie, póki co, stanęło na tym, że zabiorę się za siebie na wiosnę.

Będzie cieplej i jakość łatwiej przyjdzie mi przełknąć konieczność doprowadzenia się do porządku, na razie to tylko szaro, buro i spać się chce przecież.

No! Chyba, że mi do tego czasu minie i się jakoś pozbieram, a moją ulubioną zabawą z dziećmi przestanie być już udawanie chorego bobasa, którego stado ma za zadanie nakarmić, napoić, przykryć kołdrą i ukołysać do snu, po to, żebym się mogła bezkarnie polenić…

PS. Spieszę nadmienić, że zdarza mi się czasami mieć drobne przebłyski: malowanie twarzy, na przykład - 30 minut roboty, ale za to potem, ze trzy razy tyle świętego spokoju i się jakoś specjalnie do tego zmuszać-nie-muszę.

Tyle, że to ostatnie co pamiętam i najświeższe nie jest...

Template: Template Double II - Scrapping with Liz
Papers and elements: "This is Me" Kit - Captivated Visions
photos by mama

pozdrawiam

Kolekcjonerzy Przeprosin

2011-11-02T22:31:00.000+01:00

...czyli o tym czepku, co się w nim urodziłam...

Stoją przy kasie w jednym z moich ulubionych spidmarketów. Ulubionych bardziej ze względu na spid niż market, ale mniejsza o to. Oboje niewiele po sześćdziesiątce, przystojni, zadbani, średniomajętni (sądząc po łupach porozrzucanych na przykasowej taśmie) i chyba sympatyczni.

On oparty o wypróżniony już całkowicie koszyk sklepowy, przyjmuje pozycję pewnego siebie i zdecydowanego, a kategoryczny wyraz jego twarzy zdaje się zdradzać nieprzyjemną ekscytację.

Ona, dużo mniej zrelaksowana, trzyma oburącz podłużną doniczkę z mini chryzantemami, owiniętymi nieco sfatygowanym celofanem i czeka na coś w nerwowym milczeniu.
On burczy coś pod nosem, na tyle głośno aby zwrócić na siebie uwagę i na tyle niewyraźnie aby nie było możliwości zrozumienia o co się mu dokładnie rozchodzi, tak jakby bał się trochę, że wypowiadane przezeń słowa mogłyby zawierać w sobie jakieś błędy ortograficzne, a przecież on nigdy błędów nie popełnia.

Milcząca kolejka ciągnąca się za tą przedziwną parą, zaczyna powoli odczuwać zniecierpliwienie i przestępować z lewej na prawą...

Wreszcie pojawia się wątła, młoda kobieta, z lekko przytłuszczonymi włosami w firmowym, błękitnym wdzianku roboczym, do którego niechlujnie przypięto niegdyś identyfikator: "Kierownik Interesu". Nie trzeba być wcale mistrzem spostrzegawczości, żeby się przekonać, że jest bardzo zmęczona, przejęta i zaniepokojona wizją tego co ją ma za chwilę spotkać.

Ona: Ja chcę zrezygnować z tej chryzantemy, ona jest stanowczo za droga!
Kierowniczka Interesu: Rozumiem, proszę mi ją podać, wycofamy ją z rachunku.

Wygląda na to, że już za moment wszyscy odetchną z ulgą, Kierowniczka przeciągnie po terminalu magiczną kartą i sprawa załatwi się sama w kilka sekund.

Ona: Chciałam ją kupić, bo stała na półce z napisem „Promocja – 5 zł”, a przy kasie dowiaduję się, że to nie prawda i kasujecie mnie 9,90! Muszę Pani powiedzieć, że bardzo nie podoba mi się to, co się tutaj dzieje…
KI: To musiała być jakaś pomyłka, kasjerka ma obowiązek naliczenia takiej kwoty jaką narzuci czytnik, dlatego…
Ona: Ale moja droga, co mnie to obchodzi! Ta chryzantema jest krzywa i chyba nawet ostatnia, uznałam, że pięć złotych to ja mogę za nią dać, ale dziewięć dziewięćdziesiąt to już chyba jest przesada…
KI: Proszę mi ją podać w takim razie, odliczymy ją od całości zakupów (podziwiam w myślach babkę za spokój ducha).
Ona: Czy Pani słyszy, co do Pani mówię?
On: To jest skandal! (burczy nagle całkiem wyraźnie, chowając się za plecami swojej chyba-żony).
KI: Przykro mi proszę Państwa, to wszystko dlatego (tu tłumaczy coś przyciszonym głosem) …nic innego nie mogę zrobić jak tylko…
On: Proszę Panią, my nie mamy czasu na tego typu dyskusje, co nas obchodzą jakieś wasze cenówki, jeśli pisze, że promocja to dlaczego mamy płacić więcej?

Kierowniczka wyczerpała już chyba wszelkie środki łagodnej perswazji i zaczyna lekko dygotać.

On: Proszę Pani, my tylko oczekujemy od Pani przeprosin za to co nas spotkało i wychodzimy z tego sklepu, bo tracimy tylko czas na te pogaduszki..
KI: Oczywiście, jeszcze raz serdecznie Państwa przepraszam…

Doszliśmy do sedna, zaraz odetchniemy z ulgą…

Ona: …chyba zdaje sobie Pani sprawę z tego, że oszukujecie swoich klientów!?

...a jednak się nie zanosi.

On: To jest nielegalne, wie Pani o tym?
KI: Najmocniej Państwa przep…
On: Widzi Pani ile czasu przez was zmarnowaliśmy?
Ona: No właśnie, kompletnie nie liczycie się z ludźmi…
KI: Przepraszam raz jeszcze, proszę podać mi doniczkę, odlicz…
Ona: Przecież za pięć złotych mogłabym ją kupić, nie rozumiem po co to całe zamieszanie…
On: Nie zdziwcie się, jak potracicie niedługo wszystkich klientów…

A ja stoję sobie wtedy w kolejce do kasy obok, wykładam na taśmę bułki, potrzebne do wyprodukowania wałówki, bez której nie można się ruszyć ze stadem na basen.

Stoję tak, płacę, pakuję do siatki i wraz z moim nietkniętym Panem Czasem upajamy się swoim niebywałym szczęściem.

Moje odliczone dwanaście minut, które przysługuje mi na te zakupy, żeby udało się zdążyć wywieźć trzodę w obiecane, chlorowane przybytki rozkoszy, wystarczy mi w zupełności!

Wychodzę ze sklepu, wsiadam do auta, spoglądam przez szybę – a tam nadal trwa nigdy niekończąca się opowieść.
Cholera jak ja im zazdroszczę! Ciekawe kiedy ja będę mogła tak sobie pokolekcjonować to i owo.

Template: Part of Templates Mixin' It Up - Scrapping with Liz
Papers and elements: "Oh, Happy Day" Kit - Jenn Barrette Designs
photos by mama

pozdrawiam

Podobno tylko na początku był chaos

2011-10-01T00:30:00.000+02:00

...czyli o takich tam, co się same nie zrobią...

Nie mogę się już doczekać momentu, w którym to zdarzy się cud nad Odrą i każdy w tym domu zacznie wreszcie sprzątać chociaż sam po sobie. Mam nadzieję, że uda mi się tego dożyć. Jak na razie sama przerzucam te hałdy ciuchów, zabawek i innych maneli i właśnie wywiesiłam białą flagę, bo już mam odciski od mopa.

Na całe szczęście coś tam się tli w tunelu, bo zdaje się, że (przynajmniej) żeńska część klanu ma zadatki i nawet sporo chęci, tyle że tutaj potrzeba co najmniej trzech ekip remontowo-porządkowych, żeby doprowadzić najbliższe otoczenie do jako takiego ładu.

Nic ciekawego w sumie nie napisałam...

Humor kiepski, plecy wysiadły, powieki w połowie drogi do celu - idę w wannę więc.

Mam fart - jest umyta.

Template: "Booklet Exclusive Temps" - Scrappign with Liz

Papers and elements: "Off the Beaten Path" Kit - Jennifer Barrette Designs

photos by tata

pozdrawiam

Gdy się ścierwo przypałęta

2011-09-24T11:06:00.005+02:00

...czyli jak zostać doktorem nauk medycznych odchowawszy jedynie piątkę dzieci...

Nie miałam pojęcia o istnieniu tych dwóch panów, aż do nocy z niedzieli na poniedziałek w ubiegłym tygodniu. Paradoksalnie, mieliśmy niebywałe szczęście, że to właśnie oni zostali nam zaanonsowani, ponieważ ich najbliższe towarzysko konkurentki, panie Leukemia i Posocznica przyjaznym obyciem grzeszą nie za nadto.

A zaczęło się tak niewinnie.

Jednodniowa opuchlizna kostki po bliskim starciu z Romkiem w przedszkolu, swędzenie spodów stóp, które zdawało się być bardziej zabawne niż niepokojące, cztery małe siniaki na udzie - właściwie nic niezwykłego, jak na nadmiernie ruchliwą panienkę.

Mniej przyjemnie zrobiło się przed sobotnią kąpielą, kiedy na jej małych, wychudzonych pośladkach ujrzałam poziomą, krwistą pręgę, opuchniętą niemiłosiernie i przedziwnie wyglądającą…

- Natala co ty masz na pupie?

- Nie wiem, a co? – podjęła próbę wyciągnięcia szyi do granic możliwości, żeby zaspokoić swoja ciekawość.

- Co ci się stało, masz brzydkiego krwiaka, nic nie czujesz? – dotknęłam go ostrożnie.

- Nie.

- Nie boli cię to? Co się stało?

- Nie czuję, nic się nie stało? – odpowiedź brzmiała równie szczerze, jak szczerze się tym razem zaniepokoiłam.

Kiedy siedzieliśmy już w wannie, poprosiłam Mysz, żeby spróbowała sobie przypomnieć, co mogło mieć wpływ na pojawienie się tego paskudnego wykwitu na jej czterech literach. Gnębiłam ją długo i namiętnie, bo nie dawało mi to spokoju. Trwała twardo przy swojej pierwotnej wersji wydarzeń, a raczej jej kompletnym braku.

Zaczęłam w pewnym momencie podejrzewać, że znowu wymyślili z Dawidem jakąś niespotykanie kretyńską zabawę i wiedząc, że przytoczenie szczegółów na jej temat, nie spotkałoby się z ogólną aprobatą, zwyczajnie trzymali ją w tajemnicy.

Raz przecież już prawie pogodziłam się z faktem, że Natala prawdopodobnie cierpi na łysienie plackowate, po tym jak ujrzałam fragment skóry na jej głowie zupełnie pozbawiony owłosienia, kiedy to Osobisty znalazł plastikowy traktor, średniej wielkości, w którego koła wkręcony był dość pokaźny pukiel kudłów, pasujących kolorystycznie do koloru włosów delikwentki N.

Nigdy nie puścili nawet pary z gęby, mimo że musiało przecież boleć jak cholera.

Mimo tych lekko uspokajających mnie podejrzeń postanowiłam po weekendzie udać się do naszego ulubionego pediatry, żeby spojrzał chociaż na ów półdupek.

W niedzielę opuchlizna z pośladków zeszła, a krwiak się odrobinę postarzał i na brzegach zaczął już przepoczwarzać się w solidny, fioletowy siniec.

Tyłek mojego dziecka wyglądał teraz jakby ktoś ją zdzielił skórzanym pasem z całkiem pokaźną sprzączką.

Chcąc jeszcze odrobinę uciszyć swój niepokój, pomęczyłam ją dodatkową porcją pytań o to, czy ktoś sobie czasem nie próbował jednak wyładować na niej swojej agresji, pomimo, że raczej spodziewałam się co odpowie, uznałam, że czterdziesty siódmy raz zapytać nie zaszkodzi.

Usłyszałam więc tylko kolejne mocno zniecierpliwione „nie, nie, nie, nie…” i zostałam uraczona kilkoma przewrotkami oczu oraz poirytowanym parsknięciem.

Wieczorem nogi Natalii były już właściwie upstrzone drobnymi sińcami, co z jednej strony tłumaczyłam sobie efektem całodniowego, intensywnego eksploatowania huśtawek, drabinek i ślizgawek na pobliskim placu zabaw, a z drugiej nie mogłam doczekać się już poniedziałku, bo wydawało mi się, że niektóre z nich są jednak nazbyt zaczerwienione.

Utwierdziwszy się w przekonaniu o słuszności swojej decyzji co do planowanej wizyty w przychodni w dniu następnym, obserwowałam ją dyskretnie jeszcze kilka chwil do czasu, gdy dzień dobiegał sobie szczęśliwie końca.

Kiedy zaczęliśmy z Osobistym leniwie zaganiać już stado do zmywalni brudu całodziennego, Natalia zaczęła nagle narzekać, że bolą ją nogi. Drapała się w zgięciach kolan i kiedy wstała od stołu nie potrafiła ich już do końca wyprostować.

Znowu zaczęłam gorączkowo przyglądać się temuż przedziwnemu zjawisku, a pod palcami wyczułam kilka opuchniętych punktów. Kręciłam się wkoło niej na kolanach, wygładzając jej dolne kończyny i przyglądając się z bliska każdej plamce, których teraz widziałam już przynajmniej cztery razy więcej niż jeszcze dwie godziny wcześniej.

Kiedy zaczęłam już całkiem na serio wpadać w panikę, dosłownie na moich oczach, jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki, a raczej sieknięciem bejzbolowego kija, zaczęły pojawiać się krwiaki różnej wielkości i kształtu.

Panika ustąpiła miejsca przerażeniu, więc tak jak klęczałam, krzyknęłam Osobistemu, że sobie musi sam jakoś z czwórką poradzić podczas kąpieli, porwałam torebkę, szesnaście i pół kilo Natalii na ręce, kluczyki do wozu i wyparowałyśmy w kierunku najbliższej przychodni z lekarzem weekendowo dyżurującym.

- Proszę pani, ja nie wiem co to może być, nie jestem pediatrą. Skieruję was od razu na izbę przyjęć oddziału dziecięcego, tam się Pani dowie czegoś więcej.

Zawsze czekam na taki obrót sprawy, kiedy przychodzi mi skorzystać z pomocy lekarza dyżurnego przypadkowej specjalności, dlatego będąc wdzięczną bardzo, przytaknęłam na jego propozycję.

Pan doktor był wprawdzie bardzo miły, ale przyglądał mi się dość podejrzliwie i odniosłam wrażenie, że jestem dla niego jakimś gorącym kartoflem, którego chce się jak najszybciej pozbyć.

Czyżby procedury zgłaszania faktu przemocy w rodzinie były aż tak uciążliwie upierdliwe, że wolał nie zostać zmuszonym do podejmowania tychże czynności na swoim, prawdopodobnie kończącym się niebawem dyżurze?

Trzeba bowiem przyznać, że dolna połowa ciała Natalii wyglądała autentycznie przerażająco – co najmniej tak, jakbyśmy ją katowali na różne sposoby, przez kilka dni z rzędu.

W szpitalu znalazłyśmy się zdecydowanie za szybko, biorąc pod uwagę przepisy ruchu drogowego regulujące dopuszczalną prędkość z jaką może poruszać się dowolny pojazd mechaniczny w naszej miejscowości…

- Wykluczyliśmy białaczkę i sepsę. To jest jeszcze do potwierdzenia po porannych badaniach, ale zdaje się, że to będzie szenlajn.

Pogratulowałam w myślach:

- sobie: szczęścia, że to nie białaczka oraz pozyskania dowodu na skuteczne wyczerpanie limitu na sepsę (już ją kiedyś przerabialiśmy z Matyldą, druga sepsa, byłaby lekką przesadą),

- pani doktor: poczucia humoru, w związku z techniką jaką posłużyła się w trakcie informowania matki-niemoty o tym, co też może dolegać jej posiniaczonemu dziecku.

Pojęcia nie miałam co to jest ten cholerny szenlajn, ale od czego ma się w domu stałe łącze i zdenerwowaną mamę pod telefonem. Do rana miałam już pełen zarys przypadku. Dla pewności o świcie poprosiłam pielęgniarkę o przeliterowanie mi na kartce dokładnej nazwy przypuszczalnej dolegliwości, o której wspominała pani doktor tej nocy i tak właśnie poznałam tych dziewiętnastowiecznych medyków-magików: Schönleina i Henocha...

Zanim doszło do oficjalnej prezentacji, wiedziałam już o nich właściwie wszystko, a raczej o plamicy mojej Myszy, którą zupełnie niezależnie od siebie niegdyś szczegółowo opisali.

W pakiecie informacyjnym od współczesnych profesjonalistów otrzymałam dodatkowo zapewnienie o na tyle wystarczająco szybkiej reakcji na zmiany skórne, diagnozie lekarzy i podjęciu skutecznego leczenia, żeby to paskudztwo nie miało możliwości rozsiania żadnego poważnego spustoszenia w mysim ciałku i że teraz tylko trzeba czasu i zachowania czujności, aby pani N. wróciła do idealnego stanu zdrowia.

Po tej rozmowie rozluźniłam się dokumentnie, a kamerdolec z serca runą z wielkim hukiem na szpitalną posadzkę.

Pozostało mi więc tylko odpocząć sobie spokojnie, należycie się zrelaksować i tak ogólnie się polenić i poobijać po kątach...

O 6.00 szpitalna pobudka, poranna toaleta i przyodziewek, sikanie do słoiczka, ważenie, parametry, leki doustnie i dożylnie, wymiana warty z Osobistym i do roboty. Po niej kompletowanie reszty stada, żłobek, przedszkole, zwózka na obiad do babci, szybkie czyszczenie nosów (mam jobla na tym punkcie), wymiana pampersów, dokarmianie kotletami i zupą. Następnie błyskawiczny wypad do marketu po prowiant nieszpitalny dla siebie i chorej, a potem dom, ogarnianie i omiatanie wzrokiem tudzież ścierą, pranie (chociaż jedno, żeby się za bardzo nie zapuścić), lepienie kupek z ciuchami na kolejny dzień dla zdrowej czwórki i siebie do pracy, wymiana zwiezionych ze szpitala brudów na czyste i nie przesiąknięte zapachem leków, pakowanie, jak się uda, to krótka nasiadówka w ubikacji. Pędem – szpital, re-wymiana warty z Osobistym, trzy godziny wyrywania Myszy z nudów (miała zakaz wychodzenia z łóżka i maksymalne oszczędzanie kończyn, dzięki czemu mogłam nie tylko stać się profesjonalnym animatorem zabaw na pełen etat, ale także potachać sobie radośnie jej osobiste szesnaście i pół kilo do WC, pod prysznic i do zabiegówki kilka razy dziennie) – plastelina, krzyżówki, kredki i mazaki, puzzle, elementarz, przedurna gra w królewny i książęta, karciany Piotruś, klocki, bajki, wierszyki, wycinanki… Potem jeszcze trzecia i czwarta kolacja (po sterydach ma się podobno chęć nawet na więcej), parametry, leki doustnie i dożylnie. Wreszcie kąpiel, piżamy, pod kołdrę i drapanie: po brzuchu, po plecach, po głowie (nie znoszę drapać, ale niech tam… niełatwo jest zasnąć przy świetlówkach-oczojebkach w sali pełnej rozregulowanych emocjonalnie pacjentów). Gdy drapanie odnosi swój skutek, mam jeszcze tylko kilka telefonów do wykonania na korytarzu, szybki prysznic, bułka z szynką, zęby i siku.

Wtedy zwijam się w kłębek w chorych, mysich nogach, z dość pokaźną częścią swojego korpusu ułożoną na białym, drewnianym krześle, żeby jej czasem krzywdy nocą niechcący nie zrobić i spać!

Spać, spać, spać koniecznie i jakoś i w ogóle, spać, bo rano o 6.00 szpitalna pobudka, poranna toaleta i przyodziewek, sikanie do słoiczka, ważenie, parametry, leki doustnie i dożylnie, wymiana warty z Osobistym…

Fajne te wczasy edukacyjne były nawet, tylko że wiadoooomo: wszędzie dobrze, ale w domu najlepiej, nawet takim co go odgruzować jakoś teraz trzeba.

Template: "September FB Freebie" - Little Green Frog Designs
Papers and elements: "Get Well Soon" Kit - Chelles Creations, "Get Well Soon" Add On - LDrag Designs, "Just the Right Medicine" Kit - Haynay Designs
photos by mama&tata

pozdrawiam

2011-09-14T09:47:00.002+02:00

Czy mieliście kiedyś okazję zagubić się w czasie i przestrzeni, a właściwie wpaść do wielkiej burej dziury, w której można sobie tylko przycupnąć i poryczeć do woli?

Nie? To żałujcie, bo jest naprawdę zajebiście!

W prawdzie daleko mi jeszcze do szlochania w kącie, ale wątek straciłam już z całą pewnością.

Zaczynam mieć też problemy z mentalną zbiórką swojego stada, bo nie potrafię szybko ustalić w myślach miejsca pobytu każdego z nich.

Niniejszym pozwolę sobie zebrać myśli, póki jeszcze mam chwilę, żeby posiedzieć na krześle: jedno w szpitalu, jedno w przedszkolu, dwoje w żłobku, jedno w domu, ja w domu, Osobisty w szpitalu - aktualizacja godzina: 09.47 dnia 14 września 2011.

Kolejna replikacja pewnie za kilka minut i stan może ulec radykalnym zmianom, ale już pewnie nie będę miała kiedy się nad tym zastanawiać...

Pewnie trochę mnie tu nie będzie zanim się ogarniemy, pozdrawiam na-ten-czas.

PS. Obrazek jest dziś trochę od czapy, ale przynajmniej na chwilę pozwala zapomnieć o tym całym bajzlu w koło.

Template: Double Pager: Get You Started - Jen Davey Designs
Papers and elements: "Hey Good Lookin'" Kit - Jenn Barrette Designs
photos by tata

pozdrawiam

Nie sposób nie uwiecznić

2011-09-07T01:38:00.001+02:00

Template: Year's Worth Album - Jenn Lindsay
Papers and elements: "On Line", "A Day Like Today" Kits - Jenn Barrette Designs
photos by mama & tata

pozdrawiam

Szaty cesarza

2011-08-30T23:36:00.001+02:00

...czyli o skróconych szponach niezbyt groźnych kompleksów...

Pośród wyrazów współczucia, pogardliwości spojrzeń, przebudzeń litości, odruchów pobłażliwej sympatii i przypływów mniej lub bardziej kontrolowanego sarkazmu, całkiem nie tak znowu rzadko, dane jest mi poprzebywać w pobliżu eksplodujących spontanicznie w moim kierunku słów monstrualnego uznania.

Jasne, że to fajne uczucie, kiedy wzbudza się w kimś podziw i wcale jakoś bardzo niechętnie o tym niniejszym nie nadpisuję, tyle że wzbudzaczem owego, nie są bynajmniej jakieś moje szczególne dokonania czy umiejętności, no albo chociaż moja wciąż nieprzemijająca przecudna uroda, tylko fakt, że przyszło mi na tę średnią starość, sprawować dożywotnią pieczę nad swoim pięcioosobowym inwentarzem (Osobistego nie wliczając).

I czułabym się tak każdorazowo, radośnie doceniona, gdyby nie włączał mi się wrodzony analizator procesów zachodzących w przyrodzie, produkujący bezlitosną projekcję faktycznego stanu rzeczy pod tytułem: Władca okazuje się być jednak nagi.

No bo jaka przepraszam w tym wszystkim, jest moja szanowna zasługa?

Owszem, stado jest spore, ale nikt się mnie właściwie nie pytał, te kilka lat temu wstecz, czy jego proponowana liczebność jest dla mnie OK, czy jednak istnieje ryzyko, że mnie ona trochę przytłoczy, tudzież przerośnie.

Tym też sposobem, dnia pewnego, Ten-Tam, z którym niestety nie uzgodniłam do końca wszystkich detali swojego zamówienia, kiedy to upraszałam się żarliwie o to, by był łaskaw uraczyć mnie potomstwem, wrzucił mi ten wielki, rozhasany wór na plecy, uśmiechną się z przekąsem, pomachał swą dostojną dłonią na do widzenia i rzekł: A teraz kochaniutka, masz co chciałaś i se sama jakoś radź!

No i niby jaki miałam wybór?

Przyjęłam więc.

A że darowanemu się w zęby nie zagląda, pokornie hoduję.

Stąd też ten ludzki podziw, taki trochę szemrany mi się wydaje...

Ale!

Spieszę się pochwalić, że prócz wora hałaśliwych stworów, jestem również niekwestionowaną, prawną właścicielką niemniejszego worka zadowolenia z samej siebie, dlatego moje jakże uczciwe podejście do wyżej wspomnianego komplementu, nie jest zdolne wywołać u mnie kiepskiego humoru, o chronicznej depresji nie wspominając.

Zazwyczaj w podobnych chwilach krótkotrwałego przygnębienia radzę sobie niezgorzej, więc i w tych przypadkach nie może być inaczej.

To nieprawda, że moja skromna osoba nie jest zdolna do wzbudzania podziwu, takiego autentycznego, zasłużonego, niekłamanego takiego...

Otóż z pewnością można mnie podziwiać za dokonywanie rzeczy bezapelacyjnie niezwykłych!

I powiem Wam nawet, że mam stuprocentową pewność co do niezwykłego charakteru tych niezwykłych niezwykłości do tego stopnia, że śmiem przypuszczać, że nigdy w życiu nie uda Wam się spotkać kogoś, kto by podobnych cudów nad Wisłą, Odrą czy innym Dunajem dokonał!

Patrzcie na to:

Wchodzę sobie ostatnio z całym moim bożym stadem do wanny (da się, da).

Nie jest mi tam jakoś szczególnie komfortowo i trudno tę kąpiel nazwać relaksem, ale każda chwila fizycznej bliskości jest ostatnio na wagę złota, więc nie marudzę za bardzo.

Wśród kotłujących się wkoło łokci, pięt, pępków, półdupków i kolan trudno jest mi nie zauważyć również paznokci, a ściślej rzecz ujmując, ich niepokojąco niebezpiecznej długości.

Pokornie sprawować pieczę muszę, więc proszę Osobistego o wręczenie mi narzędzia niezbędnego do usunięcia swego zaniedbania...

Sto dwadzieścia pazurów.

Obciętych za jednym razem.

W czasie nie dłuższym niż 10 minut.

Szokująca niezwykłość podziwu godna, nieprawdaż?

Idę o zakład, że jestem w tej konkurencji nie tylko niedościgniona, ale nawet dokumentnie osamotniona.

PS. Kartą z albumu zachęcam dziś do (do)wolnych skojarzeń z treścią powyższego postu.

Że o wodzie było?

Że wyrazy współczucia, pogardliwość spojrzeń...itd?

Że dziewczęta niezwykłej urody?

Że aż podziw bierze, że się mię chciało na basen z trójczankami w te ukropy wyjeżdżać i jeszcze aparat z torebki wyciągać?

Jak tam kto sobie woli, trudno żebym chciała uwieczniać tamten mało różowy rodzinny obrazek przecież...

Template: Template 74 - Mandagirl
Papers and elements: "Lazy Days of Summer", "Stay-Cation", "Hip to be Square" Kits - Jenn Barrette Designs
photos by mama

pozdrawiam

Podróże z babcią Krysią cz. VII

2011-08-25T00:32:00.000+02:00

...czyli gdzie nam tym razem babcia dziadka z bliźnientami weekendowo wywiezła...

- Halo, halo! Słyszysz mnie?

- Halo!

- Halo, co tam?

- Fajnie!

- No ale tak coś więcej może? Co robicie ciekawego, gdzie jesteście, kogo odwiedziliście?

- Mamusia ja widziałam kury!

- Kury? No to super, a jakieś inne zwierzęta?

- No jeszcze kaczki, kota i psa co ma na imię Burek!

- A konia jakiegoś widziałaś?

- I kozy, mama i kozy! - Dawid w tle usiłuje dorwać się do słuchawki.

- Nie, konia nie, ale mamusia..? Ja widziałam krowę... - kiedy Natala przyznaje się do bliskiego spotkania z łaciatym, wiejskim stworem, mam wrażenie, że chyba jest trochę smutna.

- No to dobrze, że chociaż krowę widziałaś, u nas na krowę nie trafisz przecież, w zoo też nie za bardzo...

- Mamusiaaa...? - nie dane mi było dokończyć swej błyskotliwej myśli - Ale ta krowa zrobiła kuuuupę! - już wiem skąd ta nuta niepokoju w jej głosie pięć sekund wcześniej.

- I sikuuuu!!! - Dawid wrzeszczy mi do ucha już z całkiem niewielkiej odległości.

- Natalko, ale czemu się smucisz, krowa jak człowiek, czasem kupę zrobić musi, mam nadzieję tylko, że w nią sobie nie wdepłaś..

Żeby nie wprowadzać królewny w jeszcze bardziej podły nastrój, staram się ze wszystkich sił zmienić temat i dowiedzieć czegoś więcej o ich pobycie w naszych rodzinnych stronach.
Nie jest łatwo, ponieważ hotniusy wrzucane mi do słuchawki, nie mają raczej nic wspólnego z odpowiedziami na zadawane im przeze mnie pytania, jednak temat krowy zatapia się na szczęście w informacyjnych czeluściach skrzekliwie bulgoczącego stereo-monologu.

- ...jesteśmy bardzo grzeczni, to do widzenia mamusia, papa i dam ci jeszcze babcię, pa, pa, pa!

- Poczekaj, Natalia chce cię jeszcze raz do telefonu.

- Mamusiaaaa...?

- No co tam myszu jeszcze...

- A ta krowaaa..., to jak ona tą kupę zrobiła... to ona cały czas w tej swojej kupie stała i stała, wiesz?

Nie powinnam była chyba jednak bagatelizować wcześniejszych rewelacji na temat załatwiającej się pod siebie krowy.
Całkiem możliwe, że pomimo pełnego, ogólnego zadowolenia z wyjazdu z dziadkami, Natalia dorobiła się właśnie swojego pierwszego traumatycznego przeżycia z dzieciństwa.

Papers and elements: "Boho Chic" Kit - Janyelle Mayara, Polaroids on String - Gunhild Storeide

photos by babcia Krysia i dziadziuś Artur

pozdrawiam

Projekt Tajny już mniej Ściśle

2011-08-16T00:58:00.003+02:00

...czyli o pomyłkach w krzyżówkowym haśle...

Zdaje się, że już wspominałam, że Tosia jest od Obcych?

Jak dotąd, nie dała nam jeszcze powodu, który pozwoliłby nam w tę spiskową teorię choć odrobinę zwątpić.

Prawdą jest, że Zieloni z całych sił próbują ukrywać swoje nikczemne eksperymenty jakim poddają moje biedne dziecko (Tosia na przykład nadal posługuje się niezrozumiałym nikomu językiem swoich oprawców), jednak bezustannie mają jakieś awarie na złączach, albo przynajmniej niewyobrażalny burdel w papierach, czy pendrajwach, czy czym tam oni się nie posługują, czym demaskują się regularnie ku naszemu osłupieniu.

Przyzwyczaiłam się już do widoku Tośki układającej puzzle (bo robi to od kilku miesięcy), jak również Tośki przerabiającej wszystkie drewniane układanki, a także Tośki spędzającej dziesiątki minut na pisaniu i malowaniu całkiem dobrze rozpoznawalnych kształtów.

Przyzwyczaiłam się też do tego, że Tosia liczy do dziesięciu, wprawdzie nie tak całkiem po kolei, ale zasuwa równo, szczególnie podczas schodzenia po schodach.

Powoli przyzwyczajam się także do mojego ostatniego odkrycia: Tosia rozpoznaje wszystkie cyfry w książeczkach do nauki liczenia dla kilkulatków i najbardziej lubi "siedem" i "osiem", bo kiedy widzi wspomniane, okazuje radość najdzikszą z możliwych.

I kiedy się tak z tym wszystkim próbuję elegancko ułożyć, tak samo i niezmiennie niechętna popychaniu dzieci do robienia rzeczy, na które jeszcze będą miały czas i lepiej żeby zajęły się na razie graniem w piłkę, to zazwyczaj zauważam dużą szansę na pogodzenie się z sobą, prędzej czy później i zaliczenie teorii o ingerencji Obcych w życie naszej rodziny do kategorii: pomysły abstrakcyjne do wykrajania anegdot.

Ale gdy tylko powoli zaczynam osiągać jako-taką równowagę w relacjach z samą sobą...

...to Tamci zwykle znowu coś napierdolą!

Template: Template 13 - by Ella

Papers: "Grey Skies" Mini Kit - Amanda Carlson Designs, "Daydreamin" Kit - Designs by Megan Turnidge
Elements: "Daydreamin" Kit - Designs by Megan TurnidgeAlpha: "Gold Sparkle Alpha" - Eva Kipler Designs
photos by mama

pozdrawiam

Bycze rogi i medale

2011-08-10T22:45:00.007+02:00

...czyli o uniwersalności prastarych receptur...

Być może wcale Was to nie obchodzi co teraz napiszę, ale nie zamierzam się powstrzymywać.

Mam naprawdę zajebistą córkę!

Jest bystra, sprytna i mimo zaliczonych przez siebie zaledwie pięciu wiosen, doskonale wie czego chce.
Być może to czego chce, nie jest już tak bardzo zajebiste, ale to w tym wypadku bez znaczenia.

Natala posiada już całkiem pokaźny pakiet smakowitych zalet, z rzadka przysypywanych szczyptą pikantnych słabostek, które w ogólnym rozrachunku wzmacniają apetyt na przebywanie w jej towarzystwie.

Wprawdzie, kiedy już walnie swojego słynnego focha, to jedyne co pozostaje współdomownikom to okopać się, nie zbliżać i przeczekać, ale tak między Bogiem a prawdą, jeśliby tak zgłębić temat w awaryjnym trybie długoterminowym, to przecież każda baba focha musi umieć strzelać i już!

Ale nie to jeszcze czyni z mojego dziecka postać mega zajebistą.

Natala ma w sobie coś, co zwykłam cenić w ludziach chyba najbardziej, a czego w całym otaczającym mnie środowisku naturalnym nie ma wcale aż tak wiele...

Dosłownie dwa dni temu, wpadło mi pod powiekę, zdaje się, że nawet dość popularne powiedzenie: "When life gives you lemons, make lemonade".
Nigdy wcześniej nie obiło mi się ani o ucho, ani o oko, a teraz to już nawet rozsiało swobodnie radykalne spustoszenie w szczelinach mego Wielce Pofałdowanego Pana M.
Banał taki niby, a łazi mi tak po głowie już kilkadziesiąt godzin.
A do tego wszystkiego, to ja dzisiaj właśnie o tym chciałam!

Natala nie marudzi, nie narzeka i nie użala się nad sobą.
Natala włazi wszędzie, gdzie spodziewa się doświadczyć czegoś interesującego.
Natala nie trzęsie portkami przed czymś, czego jeszcze w życiu nie spróbowała.
Natala wstydzi się tylko czasem, ale wystarczy jej potwierdzić, że nie ma czego (jeśli rzeczywiście nie ma czego, oczywiście) i bierze dzielnie nawet najbardziej nabuchanego byka za rogi.
Hm... i nie przypominam sobie, żeby Natala kiedyś sobie z czymś wymiękła...

Kiedy już Natala moja trochę sobie podrośnie, sprzedam jej przepis na jeszcze lepsze wykorzystanie ofiarowanych cytryn: "If life hand you lemons, don’t make lemonade. Squirt them on lobsters."
Ale póki co, sama się nim trochę nacieszę.

PS. Tytuł poniższego obrazka odnosi się do mojej spontanicznej wizualizacji niedalekiej przyszłości, w której to panny trójczanki naturalną siłą rzeczy, idą w ślady swojej starszej siostry i co wtedy...? Drżyj konkurencjo. Zabraknie już miejsca na dobroczynność!

Template: Templates Double Album II - Scrapping with Liz
Papers, elements and alpha: "Bluebird" Kit - Erika Zane
photos by mama & ciocia Ania

pozdrawiam

Podróże z babcią Krysią cz. VI

2011-08-04T00:12:00.001+02:00

...czyli gdzie tym razem babunia bliźnienta nam wywiozła...

Wyjazdów wakacyjnych w tym sezonie niet.

Bywa i tak...

Odpoczywam więc sobie radośnie od trzody w pracy (tej całkiem prawdziwej takiej, co mi się do niej wrócić udało) - zamiast uprawiać tę czynność w jej gronie, na jakichś terenach przyjaznych letnim kanikułom.

No niby coś za coś, niby nikt mi nigdy nie obiecywał, że zawsze będzie tylko kolorowo i niby takie życie, a jednak na samą myśl cierpienia odrobinę odczuć mi było dane.

Tak.

Przez chwilę sobie pocierpiałam już, ale to głównie z powodu skandalicznie niedopełnionego obowiązku rodzicielskiego, za jaki uważam konieczność wypędzenia stada, conajmniej raz do roku, na dni parę, w tereny oddalone od miejsca zamieszkania o minimum kilkanaście rzutów przysłowiowym beretem.

Na wcale nie tak krótkiej liście potrzeb, jakie nakazałam sobie niegdyś zaspokajać względem swego wcale nie mało-licznego potomstwa, wakacyjny wyjazd plasuje się wcale nie tak bardzo nisko - stąd to moje silne, choć krótkotwałe poczucie dyskomfortu.

Ale kto potrafi wyprodukować najskuteczniejszą ulgę w boleściach wszelakich i najsprawniej przeprowadzić akcję zrzucania niewygodnych kamerdolców z serca?
No TYLKO mama przecież!
Moja własna, osobista to sobie nawet nieźle przy tej okazji poszalała...

[to strasznie debilne, co teraz napiszę, ale jakoś mi tu się mocno odpowiednie w tej chwili wydaje]
Cmok, cmok, mama. Cmok, cmok!

Template: "August Blog Challenge" - Little Green Frog DesignsPapers, elements and alpha: "Leavin' on a Jet Plane" Kit - Jenn Barrette & Laura Banasiak
photo by babcia Krysia

pozdrawiam

PS. Kasiu i Stardust - jeszcze raz podziękowania składam za Wasze niespodziewanki i jeszcze raz przepraszam, że z powodu niedoborów technicznych nie ciengnem łańcucha dalej...

...

2011-07-26T20:26:00.000+02:00

Im dłużej zastanawiam się nad tym, co tu dziś napisać, przyglądając się kolejnej karcie do naszej familijnej kroniki, tym wszystko co przychodzi mi do głowy staje się coraz mniej cenzuralne i nadające się do publikacji, a już na pewno nie na blogu z mojej kategorii...

Dlatego bez chwili namysłu wrzucam tylko fotki trzody konsumującej swoje lody i to by było na tyle tym razem.

Template: Template from 'Spring Temps' - Scrapping with Liz
Papers, elements and alpha: "Stay-Cation" Kit - Jenn Barrette Designs
photos by mama

pozdrawiam

Pospieszalscy do lamusa...

2011-07-24T14:07:00.001+02:00

Początkowo chciałam pokusić się o dołączenie bukietu komentarzy do poniższego materiału filmowego, ze względu na jego unikatowy charakter w zakresie genezy etapów powstawania kawałka, wyjątkowo dobrej kompozycji muzycznej.

Zmieniłam jednak swoją decyzję uznając, że staną się one zbędnym ozdobnikiem, ponieważ wszystko widać przecież jak na dłoni: instalowanie sprzętu, próba głosu, dopracowywanie układu choreograficznego, wzbogacanie akompaniamentu, urozmaicanie chórkiem, nawet moment załamania twórczego...

Aaa, zapomniałam dodać, że szczególnie wrażliwym muzycznie, stanowczo odradzam tę audycję.

Za jakość nagrania odpowiada telefon komórkowy firmy N.

Prosimy nie regulować odbiorników.

pozdrawiam

Mam na imię Heniek

2011-07-15T01:36:00.000+02:00

...czyli o czymś tam...

Wstaję po szóstej, siadam na łóżku i bezskutecznie próbuję przypomnieć sobie jak się nazywam. Pomimo ciągle zamkniętych oczu, bez większych trudności udaje mi się trafić do łazienki.

Kiedy sikam, mój korpus i górne kończyny zwisają bezwładnie z moich własnych kolan, prawie zamiatam włosami podłogę…

Kiedy zaś udaje mi się już złapać pion, wpatruję się w lustro, a palcami próbuje wcisnąć wystające bulwy ulepione z jasnofioletowych powiek, chyba dolnych.

Jak ja mam w ogóle na imię?

...

Z wolna czyszczę sobie kły i bawię się wodą. Próbuję też zrobić coś z włosami, zupełnie na daremnie. Tuszem do rzęs paskudzę sobie skroń.

Kurwa!

Za czyje grzechy!?!

Mija jeszcze trochę czasu zanim ustalam jak ja mam tak naprawdę na nazwisko i to tylko dlatego, że muszę przedstawiać się, rozmawiając przez telefon.

Potem jest już tylko lepiej.

Odzyskuję pełną świadomość i nawet udaje mi się całkiem uczciwie popracować.

Tempo mi wprawdzie odrobinę zmalało w porównaniu z tym sprzed kilku lat świetlnych, kiedy to funkcjonowałam w obiegu jak każda, przynosząca dochód jednostka w wieku produkcyjnym, ale nie karcę się za to wcale.

Już nie jestem tamtym cyborgiem przecież…

Przy obiedzie jednak, powieki znów zaczynają odmawiać mi posłuszeństwa, czuję mrowienie na plecach (przyjemne nawet, nie powiem) i wydaje mi się, że mam w domu około dwunasto-, czy nawet czternasto- osobowe stado młodocianych stworów.

To dziwne, bo z czysto matematycznego punktu widzenia, to to ani na dwojenie ani trojenie w oczach nie wygląda.

To jak to było? Jak ja miałam na imię?

Napełniając zmywarkę po obiedzie, którego obraz już teraz zaczyna mi się zacierać w pamięci, udaje mi się na szczęście uciąć krótką drzemką i całkiem niespodziewanie powstaję ze zmarłych.

Idąc za ciosem, konsumuję kolejnego Tigera w celu całkowitego turbodoładowania i rozpoczynam akcję „jutro niestety też jest dzień”, która polega na wykonaniu około dwóch setek różnorakich czynności, dzięki którym wszelkie działania, a głównie te logistyczne w naszym domu, mają szanse odbywać się bez większych zakłóceń.

Z radością stwierdzam, że przypomniałam sobie właśnie swoje nazwisko!

W prawdzie tylko panieńskie, ale lepsze to niż nic.

Kiedy kończę, zabija mnie wyrzut z tak zwanego sumienia.

Za trzy godziny dla wszystkich nieletnich w promieniu dwustu metrów niehybnie skończy się dzień, należałoby się więc do nich chociaż trochę pouśmiechać. Nie będzie łatwo bo za oknem leje jak cholera, a ograniczanie im przestrzeni ścianami wewnątrz-lokalowymi nikomu z nas nie służy…

Chrzanić to! Od czego są kalosze?

No i, jak się okazuje, ten cały szmelc, na który tak ostatnio narzekałam.

Niniejszym zwracam więc honory, bo udało się nam jakoś dzięki niemu przetrwać do wieczora….

Jeśli to co właśnie przeczytaliście wydaje się Wam nie mieć za sensu za grosz i przypomina Wam filipiński bełkot, rozgrzeszcie mnie, nalegam!

To nie moja wina, przysięgam! To wszystko przez te zapałki, które o tej godzinie nie chcą mi się już w oczach na swoim miejscu trzymać…

Template: Templates Double Album II - Scrapping with Liz
Papers, elements and alpha: "Timeless" Kit - Scrap Matters Design Team
photos by mama

pozdrawiam

Mobilne inaczej

2011-07-09T03:50:00.000+02:00

...czyli stado z wozu, starym lżej...

Klasyczny doczekał się niedawno nowego właściciela, bliźniaczy też by chciał, ale bez wcześniejszego czyszczenia się nie obędzie - a jakoś zebrać się do tego nie potrafię, trojaczy miał pójść charytatywnie w któreś z kolei ręce (czy raczej pod zadki) jakichś młodych trójczątek, ale niestety spękał i to nawet całkiem dosłownie...

Przy całym moim szacunku do wszystkich, wspomnianych powyżej pojazdów poruszanych siłą umordowanych mięśni rodzica wielodzietnego, miałam już po dziurki w nosie tego całego szmelcu. Tachanie go wszędzie, składanie, rozkładanie, czyszczenie i odkurzanie, przesuwanie z kąta w kąt, żeby się o to-to nie zabić, doczekało się wreszcie upragnionego końca.

Żalu po tym etapie w naszym życie zbyt wiele nie uświadczę, chociaż z sentymentem wspominać będę tę cudowną, a już utraconą, sposobność do bezlimitowego unieruchamiania w jednym miejscu i o jednym czasie, aż trójki dzieci na raz - w porywach nawet całej piątki.

Wcale nie twierdzę, że pożegnanie z dziecięcymi wózkami gwarantuje radykalne obniżenie magazynowych zapasów szmelcu w gospodarstwie domowym, ale zawsze lepsze to niż nic.

A skoro już o tym mowa, to nie wiem skąd mi kiedyś przyszło do głowy łudzić się, że kiedy już wozy kolorowe znikną nam z pola widzenia, od razu pojawi się dwadzieścia metrów kwadratowych niezagospodarowanej powierzchni podłogi i będę musiała się martwić o niekontrolowane ataki agorafobii.

Do nauki stąpania po powierzchni ziemi służyły glizdom pchacze, kiedy tylko wyprawiłam owe w świat, od razu pojawiły się rowerki (najpierw bezgejowe), te nie zdążyły się jeszcze dobrze zadomowić, kiedy dołączyła do nich gejowska część rodziny wyprodukowna z plastiku, potem pojawił się cięższy, metalowy arsenał (siódma woda po kisielu), a w finale tak się posypało, że straciłam rachubę: wózki dla lalek, hulajnogi, taczki, sraczki i imitacje wózków sklepowych a także wóz Drzymały a'la francuski dyliżans, o dwunastu tonach drobniejszych zabawek na kółkach nie wspominając.

I co mi w ogóle te trzy chude wózki w chałupie przeszkadzały?

Template: Templates Double II - Scrappin with Liz

Papers: "Best Birthday Ever" Kit - Jennifer Barrette Designs, "I'll Love You Forever" Freebie - Sahlin Studio, "Chronicling Life" April Mini - Haynay Dsigns, "Leavin' on a Jet Plane" Kit - Jennifer Barrette Designs, "Tool Time #5" Set - The Scrappin Cop

photos by mama

pozdrawiam

Zapłon lekko opóźniony

2011-06-30T23:13:00.001+02:00

W podzięce za wszystkie Wasze życzenia składane tu i tam, ekskluzywny koncert Klary - dziś po popołudniowej, nazwijmy to, drzemce...

pozdrawiam

I jeszcze jeden i jeszcze raz!

2011-06-30T00:41:00.002+02:00

Życzę Wam, Moje Drogie Jagódki, żeby ta dzisiejsza głupawka nigdy Was nie opuściła, a uśmiech z twarzy nie schodził - choćby nie wiem co!

Żeby aura na codzień była dla Was od tej dzisiejszej już tylko lepsza, a Wasi najbliżsi już tylko bardziej Wam przychylni.

Template: Template 1 "Cut Up" - Scrapping with Liz
Papers and elements: "It's My Party" Kit - Simple Girl Scraps
Additional elements: "Capcakes and Candles" - Sahlin Studio
Alpha: "Diamond All Stars" Kit - Haynay Designs
photos by mama&tata

pozdrawiam

O szarości codzienności i ciemnej czerni jeszcze krótszej nocy

2011-06-27T15:51:00.002+02:00

...czyli o tym, co tak cholernie szybko leci i do tego jeszcze się bezczelnie kurczy...

W tym miesiącu złapałam za aparat zaledwie trzy razy, w tym jeden raz w celu doładowania baterii. O nakręcałce domowych filmów to już nawet nie wspominam. Spada mi wydajność i zaczynam wyczuwać z tego powodu lekkie zaniepokojenie...

Tym bardziej, że już za chwil kilka sposobności do chwytania za obiektyw będzie coraz mniej, bowiem wracam (nareszcie) do pracy.

Do takiej prawdziwej pracy, z wstawaniem wcześnie rano, z kawą zalewaną wodą z firmowego czajnika i pitą na rozlepienie powiek, z biurkiem oblepionym żółtymi karteczkami, ciągle dzwoniącym telefonem i terminami, których przekroczenie jest surowo zabronione.

Nie do tej udawanej, co się wstaje bele kiedy, coś tam rzuci na talerz wygłodniałemu stadu z rana, czasem zmieni pieluchę, a czasem poukłada z nim razem klocki. Nie do takiej, gdzie się właściwie nic nie robi, tylko się jest i co się nią zmęczyć nie można, nawet jeśli trzeba ze dwa razy pralkę włączyć, wytrzeć lepiącą się od soczków podłogę czy obrać na obiad ziemniaki.

Do tej takiej prawdziwej wracam...

Cieszę się.

Muszę tylko od nowa wszystko trochę poprzestawiać i poplątać inaczej, żeby znowu zahulało bez zgrzytów i niepotrzebnej straty energii. Najtrudniej będzie chyba pozszywać i na nowo powykrawać kawałki z Pana Czasu. Będą tym razem dużo mniejsze i zwiększy się ich liczebność. Jeśli mi się uda, oczywiście. Tylko, że nie ma takiej możliwości, żeby się nie udało przecież...

Na swoim miejscu pozostaną pewnie tylko cyklicznie powtarzające się chwile. Urodzinowe przyjęcia, dni matki, ojca, dziecka i wszystkie inne takie, może jakiś wyjazd na wakacje, albo takie jak to i to.

Cała reszta pozostanie na swoim wyznaczonym miejscu w archiwum tego bloga.

Zdaje się, że mi to musi wystarczyć.

No przynajmniej tyle...

Muszę się jak najszybciej i zupełnie mimo wszystko, pogodzić ze swoim aparatem!

QP: "Squares Inside the Circles" Double QP - Szuflada
based on "Hip to be Square" Kit - Jenn Barrette Designs
additional elements: Feb DSO Colour Challenge - Kim Broedelet, Journal Bits - Nibbles Skribbles

photos by mama

PS. Lista zgłoszeń w związku z ostatnim ogłoszeniem już zamknięta. Proszę już do mnie w tej sprawie nie pisać. Nie wykluczone, że jeszcze odświeżę temat, a razie mam roboty na kilka miesięcy. Wszystkim zainteresowanym, serdecznie dziękuję.

pozdrawiam

Interaktywniej przy okazji rocznicy...

2011-06-20T23:12:00.001+02:00

...czyli dzisiaj to i owo...

Musiało stuknąć całe dwanaście tłustych miesięcy, żebym mogła dotrzymać danego wtedy słowa.

Z okazji rocznicy przepędzenia szatana znad głów naszego stada, zapraszam do oglądnięcia albumu, który wreszcie jest!

Publikuję go nielegalnie, bo bez zgody naszych Szanownych Gości, dlatego będzie tu tylko do czasu dopóki, ktoś mnie z nim nie pogoni...

Fanom FB (czyli wszystkim podglądaczom, którzy zechcieli się nam ujawnić) chylę czoła czasowo udostępniając również wgląd w ruchome obrazki, które sobie domontowałam do kompletu.

Informacyjnie: obserwatorom i komentatorom bloga również udostępnię linki, wystarczy tylko wysłać mi maila, jeśli ktoś tylko ma na to chęć [Blogger jak dotąd nie jest tak pięknie zautomatyzowany jak FB].

a teraz...

OGŁOSZENIE

Jeśli ktoś z Was podczytujących, nabrałby ochoty na to, aby wejść w posiadanie zaprojektowanego specjalnie dla swojego dziecka, podobnego albumu, wykonanego metodą scrapbookingu komputerowego - niniejszym zgłaszam się do dyspozycji.

Moja propozycja wygląda następująco:

Jeżeli masz w swoich zbiorach, komplet zdjęć swojego potomka z jakiegoś wydarzenia, które warte byłoby ciekawej oprawy i uwiecznienia (wykonane w przyzwoitej rozdzielczości, najlepiej 300 dpi i w jakichś rozsądnych rozmiarach) i w zamian za przygotowanie spójnego tematycznie albumu z tychże fotek, jesteś skłonny/a wyrazić zgodę na publikację mojej pracy z buzią Twojego dziecięcia - napisz do mnie!

Poszukuję chętnych do wspomnianego przedsięwzięcia, którzy zapewnili by mi zbiór (początkowo) minimum 5, około dwudziestostronicowych albumów różnorodnych tematycznie, kolorystycznie i w różnym stylu.

W związku z tym, że zależy mi na różnorodności, fotografie mogą dotyczyć wydarzeń wielkich ale i najbardziej błahych - te nawet mogą być ciekawsze.

Wszystkie projekty wykonam gratis i przekażę w formie elektronicznej gotowe do wydruku.

Dodatkowo jednej, losowo wybranej osobie zasponsoruję i wyślę na swój koszt fotoksiążkę w formacie 21x21 cm w twardej, indywidualnej oprawie, a dwóm innym fotozeszyt z miękką okładką w tym samym formacie.

Gdyby ktoś się upierał jeszcze nad zmontowaniem ruchomych obrazków do kompletu, możemy się nad tym zastanowić...

Szczegółowych informacji: po co mi to, na co, gdzie i kiedy i w ogóle ki diabeł, udzielę mailem, lub telefonicznie (jak kto woli) wszystkim, którzy zechcą się do mnie zgłosić.

Niestety, z wiadomych względów, muszę zastrzec sobie prawo do nie posługiwania się konkretnymi terminami ukończenia prac, których się podejmę, chociaż nie zaprzeczam, że samej zależy mi na tym, żeby powstały jak najszybciej.

pozdrawiam więc

Ciężki kawałek kota

2011-06-15T15:06:00.003+02:00

...czyli o obrotoch cielsk oderwanych od rzeczywistości...

Nie mam przesadnie wygórowanych ambicji co do tego, kim zawodowo mają stać się w przyszłości moje dzieci, kiedy już (wreszcie!) dorosną. Niech sobie będą kim chcą, bylebyśmy tylko bez końca nie musieli z Osobistym dokładać do tego interesu, a potem jeszcze dorzucać im do garnuszka. I tak, jak tutaj świadomie nie precyzuję swoich rodzicielskich zachcianek, tak bardzo dokładnie wiem, kim potomstwo nasze stać się z pewnością nie powinno.

Przykładowo: przysięgam uczynić wszystko, co w mojej nadwątlonej pięcioosobowym stadem mocy, aby mój jedyny syn nigdy nie został rasowym bandytą, albo wandalem, no albo jakimś skończonym nierobem. Nie byłoby bowiem za ciekawie, to zrozumiałe…

Życie pisze wprawdzie najbardziej złośliwe scenariusze, o czym zdążyłam się już conajmniej pięciokrotnie przekonać na własnej skórze, ale po pierwsze można nim trochę samemu pomanipulować, a po drugie – i na szczęście – jak na razie taki scenopis zdaje się raczej nie zapowiadać…

Zapowiada się natomiast, że Dawida pochłoną nieco bardziej artystyczne kierunki życiowych wyborów. Wygląda na to, że mój syn będzie miał sporo do czynienia z szeroko pojętym kreślarstwem artystycznym. Widzi mi się tutaj jakiś architekt, grafik, projektant no a przynajmniej uzdolniony rysownik (no może nie taki Edward Lutczyn od razu, ale zacięcia i tak nie można mu odmówić).

Wniosek ten sam mi się nasunął na myśl przemęczoną i to całkiem niedawno, kiedy to Dawid elegancko, bezmyślnie i bez najmniejszych oporów porysował... samochód swojego dziadziusia. W swojej pracy, którą utrwalił na lakierowanej powierzchni przednich drzwi auta, pasję i rozmach widać było na pierwszy rzut oka, dlatego pojąć nie mogę dlaczego skrywał swe dzieło tak długo, w gębokiej tajemnicy. Wszyscy byliśmy poruszeni formatem zdolności autora wspomnianego arcydzieła i tylko dziadziuś nieśmiało podejrzewał, do kogo ów talent mógł był przynależeć.

Raczej nie byłam skłonna przypuszczać, aby odważył się na to mój syn, ponieważ nie dalej, jak pół roku wcześniej pozwolił sobie na podobną eksplozję artystycznych zapędów na masce samochodu cioci Ani. Został wtedy za to sowicie nagrodzony kilkudniowymi monologami na temat kontrowersyjności swego czynu oraz bezpardonowo zmuszony do przygotowania wykwintnej laurki, którą osobiście miał wręczyć swojej matce chrzestnej, w spektakularnych okolicznościach samodzielnie zaplanowanych przeprosin.

Uznaliśmy wtedy, że temat został mu wystarczająco zjadliwie wyłuskany, aby stało się dla niego jasne, że powtórki z rozrywki nie mamy zamiaru już nigdy przeżywać.

A jednak bylismy w błędzie. A raczej w głębokiej dupie, należałoby powiedzieć, spoglądając prawdzie w oczy...

Podejrzenia dziadka nie dawały nam spokoju, więc Osobisty rozpoczął regularne podchody zwiadowcze, to z prawej, to z lewej, strony aż syn jego umiłowany puścił wreszcie farbę zjęłczałą. Ujawnił swój sekret, mimo wrodzonej skromności, która jak dotąd nie pozwalała mu się chwalić swymi sukcesami w rysownictwie zaawansowanym.

Oniemiałam w naiwności swoich obronnych uczuć względem swego jedynego męskiego potomka, kiedy ta informacja do mnie dotarła...

- Dawid, dlaczego porysowałeś dziadkowi samochód?

- …

- Synu, czy ty nie pamiętasz już, co ci tłumaczyliśmy, kiedy to samo zrobiłeś z autem cioci Ani?

- No ja zapomniałem...

- Ale co zapomniałeś?

- Zapomniałem, że nie wolno…

Boże, daj mi więcej cierpliwości i nie pozwól mi wstać teraz od tego stołu, przy którym właśnie obiad spożywamy i wyskoczyć przez kuchenne okno.

- Ale o tym, że nie wolno ci ruszać bez pytania nie swoich rzeczy to przecież wiesz? I wiesz też, że już na pewno nie wolno ci ich niszczyć, przecież o tym nie da się zapomnieć, bo ciągle się w tym domu na ten temat trąbi!

- …

- Auto nie jest twoje, tylko dziadka, a ty sobie tak po prostu zniszczyłeś dla zabawy jego własność. Synu czy ty sobie zdajesz sprawę z tego, ile nas będzie kosztowała naprawa tego co uszkodziłeś?

- Mamusia, ale są przecież takie specjalne kremy, co jak się posmaruje, to potem już się samo goi i nic nie widać, to my takim kremem to posmarujemy… - Natala jest słodka, kiedy staje z przejętą miną w obronie gada, z którym dane jej było niegdyś pływać we wspólnych wodach płodowych.

- Natalko, tutaj już żaden krem nie pomoże. To będzie kosztowało bardzo dużo pieniędzy.

- Ile? Sto dwadzieścia, pięćset osiemdziesiąt, siedem milionów i dwieście? – Natala usilnie próbuje oczyścić atmosferę, sprowadzając temat na boczne tory.

- Natalko, rozmawiamy teraz z Dawidem, nie wtrącaj się proszę.

Dawid zdawał się być już lekko znużony tematem, tym bardziej, że dyskutowaliśmy o pieniądzach i to na dodatek niemałych, jak sie domyślał, a on w kwestiach nieskończonych nieskończoności kiepsko się przecież orientuje.

Nie zadziałało na jego wyobraźnię ani tłumaczenie, że nawet sprzedanie wszystkich ich zabawek i książek, nie starczyłoby na opłacenie naprawy dziadkowego auta, ani że tata teraz będzie musiał siedzieć dłużej w pracy, zamiast się z nim bawić, żeby na to zarobić, ani nawet precyzyjna wizualizacja jego braku szcunku do ciężkiej pracy, jaką dziadek musiał wykonać, żeby móc się swojego wozu dorobić.

Wszystko na nic, potęga pieniądza i szlachetność jego matki Pracy jak obcą była Dawidowi, taką też pozostała.

- To jeszcze inaczej – wyrywam się resztką sił, zdesperowana w chęci wyjaśnienia dziecku podstawowych mechanizmów rządzących światem, wciąż przerażona faktem, że ewentualne, kolejne dawidowe dzieło wpakuje nas już w poważne kłopoty, nie tylko finansowe.

– Dawid, będziemy musieli z ojcem zapłacić za to co zrobiłeś tyle pieniędzy, że już nie będzie nas stać na wakacje, dlatego możesz już powoli zapominać o wyjeździe nad morze w tym roku…

Trafiony, zatopiony.

Ale przegięłam troszeczkę…

Rozbeczał się paskudnie.

No niby trafiło, gdzie miało trafić, ale jakoś tak przykro było na to patrzeć…

Chcąc oszczędzić sobie tego widoku i zakończyć dalsze zatruwanie mu beztroskiego dzieciństwa, należało zmienić nieco taktykę i przejść do konkretów.

- Przyznałeś się do winy, więc kary nie będzie (tak się niegdyś naiwnie umówiliśmy z nadzieją, że zaoszczędzi nam to uprawiania wyżej wspomnianych zwiadowczych podchodów), ale niestety synu, my z ojcem płacimy za twoje durne pomysły, więc musisz nam to jakoś odpracować, przy okazji dowiesz się na czym ta praca w ogóle polega, może lepiej zrozumiesz o czym my ci tu cały czas trujemy.

- Hmm..?

- Po obiedzie, idziesz na ogród, bierzesz taczkę i grabie. Do końca dnia masz czas na wyzbieranie wszystkich kotów, które pospadały nam na trawę. Jeśli nie uda ci się dzisiaj, to będziesz je zbierał też jutro, pracujesz dotąd, dopóki nie skończysz. Moja rada jest taka, żebyś to zrobił jak najszybciej, bo one ciągle jeszcze spadają z drzewa.

***

- Mamooo, zobacz jak już dużo wyzbierałem!

- Super synu, ale w tym tempie to będziesz je zbierał przez tydzień.

***

- Mamooo, mogę iść do dziewczyn na trampolinę?

- Dawidku, ale ty przecież jesteś w pracy, a praca ma to do siebie, że się w niej pracuje a nie zabawia, więc jak ci się wydaje?

***

- Mamooo, nudzi mi się…

- Synu, praca nie zawsze jest ciekawa i fascynująca, czasem bywa monotonna i męcząca, więc nic ci nie poradzę, zasuwaj dalej!

Samej było mi już niedobrze od ciągłego powtarzania słowa na "p".

***

- Mamo, siku mi się chce.

- Ok, robimy pięć minut przerwy na sikanie, tylko sprawdź czy ci się też nie chce kupy przypadkiem, bo druga przerwa dopiero za godzinę.

***

- Mamo, ale te koty ciągle lecą z drzewa!

- Wiem, kochanie.

Mędził, wymyślał i kombinował ale i tak pękałam z dumy, bo ani razu nie kwiknął, że mu się już nie chce i walczył z kotami do samego końca, a kiedy usłyszał, że zadanie zostało wykonane w stopniu wysoce satysfakcjonującym pracodawcę i poszło mu wyjątkowo dobrze, a nawet jeszcze lepiej, sam z dumy pękł i pojaśniała mu twarz a ślepia niepokojąco rozbłysły.

I kiedy taki dumny i blady oddalał się do swoich zajęć, coś nagle mnie tknęło...

Podjęłam natychmiastową próbę odnalezienia się w pokrętnym sposobie rozumowania kilkuletniego mężczyzny i wtedy ujrzałam w myślach przedziwny łańcuszek przyczynowo-skutkowy: facet dowartościowany to facet szczęśliwy, doceniono go w związku z dobrze wykonaną robotą, tej mógł się podjąć po tym jak przyznał się do demolki, za którą, nota bene, nie został przecież ukarany...

Więc co mały facet będzie musiał niedługo zrobić, żeby jego szczęście nigdy nie ustawało...?

Miejmy nadzieję, że to jednak moje rozumowanie jest tutaj dalece bardziej pokręcone.

Template: Template Tuesday March 29 - Scrap Matters, Krafted by Kim

Papers and elements: "Adventures in my Backyard" Kit - Jennifer Barrette Designs

Additional elements: Crazy Mix - KDesigns

photos by mama

pozdrawiam

O mały włos

2011-06-10T00:52:00.001+02:00

...czyli o boleściach kolejnej inicjacji...

Nie wiem jak Wasze, ale nasze prababcie podszeptywały zawsze, że do pierwszego roku życia, dzieci strzyc się nie powinno i mimo, że nigdy jednoznacznie nie ustaliłam, co może być tego powodem, to pokornie przyjmowałam tę prawdę za pewnik i tak na wszelki wypadek wydłużyłam sobie ten okres ochronny o kolejny rok.

Wszystko dlatego, że wizyta w zakładzie fryzjerskim z niepełnoletnim osobnikiem jest dla mnie wyczynem wysoce ryzykownym, z dwoma takimiż osobnikami - karkołomnym, a z trzema to już zupełnie niewyobrażalnym (o piątce nie wspominając), dlatego od zawsze świadomie i konsekwentnie unikałam prowadzania swoich stworów do tego typu instytucji.

Niestety w przypadku naszych dziewcząt z drugiego miotu, dłużej zwlekać się nie dało, ponieważ zaczęły właśnie powoli wyglądać dziwniej niż przez okno. I kiedy to przyznałam się wreszcie sama przed sobą, że nie pomaga już tylko utrzymywanie ich w czystości i wycieranie im zasmarkanych nosów, bo nadal coś jest nie tak z wyglądem ich twarzy, pozostało mi jedynie wywiesić białą flagę.

Zaraz po otrząśnięciu się z przerażenia na myśl o tym co mnie czeka, rozpoczęłam intensywne przygotowania psychiczne do przeżycia tego co, chcąc nie chcąc, stało się nieuniknione. I tak jak z natury nie znoszę odkładania niczego na później, tak tym razem wynajdowanie sobie kolejnych wymówek nie nastręczało mi większych trudności.

I poszłyby pewnie tak pozarastane za rok do przedszkola, albo za cztery do szkoły, gdyby nie bezbłędne wyczucie chwili i zdecydowana postawa cioci Kasi, dzięki której zresztą, Natalię udaje się przecież codziennie bez problemu rozczesać, a Dawidowi nie trzeba wcale zaplatać warkoczy.

Kiedy ja nadal strachliwie udawałam, że nie-wiem-o-co-się-rozchodzi, ona samodzielnie zainicjowała Akcję Chaszczokosy: wpadła, zagadała panienki, uruchomiła narzędzia, wyrównała ich koślawo odrastające kłaczyska jak należy, a potem rzutem na taśmę podrasowała jeszcze fryzury bliźniętom, ot tak, od niechcenia oczywiście.

Trudno mi było dać wiarę temu, co ujrzały moje piękne oczy, ale poszło niezwykle gładko i bez najmniejszych wrzeszcząco-wiercąco-wyrywających się zgrzytów.

Odetchnęłam z jakże kojącą moją duszę ulgą i bezmiarem dozgonnej wdzięczności.

Mam całą kupę niebywałego szczęścia!
Nie dość, że ten pierwszy raz mamy już za sobą, to jeszcze ciągle mogę sobie pozwolić na luksus omijania zakładów fryzjerskich szerokim łukiem.
Cioci Kasi dziękujemy i obiecujemy się za szybko nie zapuścić.

Template: "2-Page Multi-Photo Set 1" - Mle Card

Papers and elements: "Happy go Lucky" Kit, "On Line" Kit, "Blah Blah Blah" Kit, "Best Birthday Ever" Kit - Jennifer Barrette Designs

Alpha: Alpha Beads: Pink - Studio Redju

photos by mama

pozdrawiam

Studyjnie raz jeszcze i jeszcze raz

2011-06-03T23:41:00.003+02:00

Wracam więc...

Wyprodukowałam całą galerię zdjęć z tego fajnego wdarzenia, niestety (dla przeciwników FB) udostępniam ją wyłącznie dla rodziny, przyjaciół i fanów bloga na FB właśnie, wybaczcie.

Jeśli nie jesteś nikim z naszej rodziny, ani nie mieliśmy przyjemności poznać się jak dotąd bliżej, a jednak zżera Cię ciekawość, nie pozostaje Ci nic innego jak polubić nas na facebooku - zapraszam!

Poniżej tylko produkt finalny:

fot.: Gosia - Studio M1

montaż: Szuflada (po godzinach oczywiście!)

pozdrawiam

Coś wisi w powietrzu

2011-05-26T23:59:00.001+02:00

...czyli o skrajnościach na sportowo...

Dawno, dawno temu, Osobisty zarzucił mi, że ze mną to się nie da tak zwyczajnie, tak normalnie i tak po prostu...

Wyjaśniając oświadczył, że w moich rękach wszystko zawsze musi stać się ekstremalnym przegięciem w jedną, czy drugą ze stron.

Nic nie może odbywać się tak po ludzku, w granicach normy, tylko za każdym razem musi przypominać co najmniej karkołomną kaskaderkę.

Oskarżył mnie wtedy o to, że życie ze mną naraża go na ciągły stres i napięcie wszystkich mięśni do granic wytrzymałości, bez przerwy i bez nadziei na choćby krótkotrwały relaks. Bał się, że to się nie skończy jedynie na siwiźnie, tylko na rychłym w-ziemię-pójściu i zażądał spłaszczenia sinusoidy moich poczynań.

Tak samo jak (z racji silnego przekonania o swojej doskonałości) daleko mi było do spełniania jego prośby, tak samo nie łatwo było jego pomówieniom zaprzeczyć.

Chcąc nie chcąc, zostałam brutalnie uświadomiona wtedy, że:

- kiedy sobie coś zaplanuję, to nie dość, że muszę to mieć sfinalizowane teraz-już-i-zaraz, to jeszcze nie omieszkam pominąć najdrobniejszego szczegółu z własnoręcznie i misternie utkanego schematu realizowanego przedsięwzięcia,

- kiedy za coś się zabieram, to po pierwsze sadzę poprzeczkę wyżej niż mi tyłek sięga, a po drugie choćbym miała paść na pysk, to tak długo będę podrygiwać, aż tę cholerę przeskoczę,

- kiedy nie jestem do czegoś przekonana, to nie pomoże ani wyrywanie paznokci, ani przypalanie stóp od spodu, ani nawet elektrowstrząsy – nie tknę tematu nawet kijem i już,

- kiedy kogoś lubię, to oddam mu bez namysłu swoją ostatnią kanapkę, koszulę i dorzucę jeszcze buty zimowe na dokładkę, żeby jesienią powoli zacząć przyzwyczajać się do pomykania w sandałach w najmroźniejszą z pór roku,

- kiedy nienawidzę, to nienawiścią, jakiej nie powstydziłby się żaden pseudokibic tuż po przegranej „swojego” zespołu,

- kiedy dochodzi do małżeńskiej konfrontacji, to w przestrzeni powietrznej lokalu mieszkalnego latają gary, sztućce i talerze, a w przestrzeni poza lokalowej garderoba wierzchnia oraz osobista, natomiast papiery rozwodowe czekają już tylko na złożenie stosownych podpisów,

- a kiedy kocham, to ostatecznie efektem bezmiaru mojej szaleńczej miłości, jest od razu cała, wcale liczna przecież trzoda – bo po co mi tylko jeden mały bobasek?

Tak... to było jednak dawno, dawno temu.

Niesamowite jak stado śmiercionośnych trzmieli potrafi złagodzić najbardziej zwichnięte obyczaje.

Talerzami już nie porzucasz - status przestrzeni powietrznej zmienia się bowiem radykalnie.

Nie zawsze uda Ci się wszystko dopiąć na przedostatni guzik, bo doby nie da bezustannie rozciągać.

W miejsce elektrowstrząsów wpasowują Ci się teraz z łatwością uśmiechnięte gęby i „koamciee” o poranku.

Nad oddaniem kanapki obcemu, też się dwa razy zastanowisz, bo chętniejszych paszcz w domu nie mało...

Ale nie oszukujmy się, krew nie woda, a że na transfuzję, jak dotąd, nie dane mi się było załapać, to taki trzmiel ze swoim aktywnym radarem fachowo i bezbłędnie oraz zawsze i wszędzie wyczuje prawdziwą, choć barbarzyńsko poskromioną, na czas jakiś, naturę mamusi i za daleko od jabłoni wcale upadać nie chce.

Kiedy Dawid zakochuje się w klockach Lego, bez wahania przykuwa się na całe dnie do krzesła, rozkłada na stole elementy mikroskopowej wielkości i z językiem na wierzchu ślęczy tak nad nimi do czasu, aż złoży w całość wszystkie pojazdy mechaniczne jakie otrzymał w licznych prezentach urodzinowych.

Nie ważne, że na zewnątrz 30 stopni i reszta w majtach, tudzież na golasa urządza sobie przeskoki przez zraszacze do trawy, on ślęczy...

Kiedy Natalia postanawia złożyć w kostkę swoją piżamę przed wyjściem do przedszkola, ponieważ, jest to kolejna czynność po zaścieleniu łóżka jaką wykonać z rana należy, żeby dzień należał do udanych, to choćby ojciec miał się spóźnić na spotkanie z samym Panem Bogiem, trudno. On się spóźni, a ona poukłada sobie piżamkę tak czy owak.

Kiedy się już bliźniętom uda złapać równowagę na rowerkach pozbawionych zupełnie niedawno bocznych kółek, to po co najpierw popróbować krótkich i przyjemnych wycieczek rowerowych po terenie płaskim, wdzięcznym i bezpiecznym, kiedy można od razu skejtpark zaliczyć?

Tak, tylko siwizną wszechobecną, to to się na pewno nie skończy.

Template: Double Templates II - Scrapping with Liz

Papers, elements and alpha: "Crazee Kinda Luv" Kit - Captivated Visions by Rachel
photos by tata

pozdrawiam

Berło w dłoń

2011-05-19T00:08:00.000+02:00

...czyli o tym co człowiekiem rządzi...

Miałam co najmniej dwa pomysły na tekst pięknie układający się z niżej załączonym obrazkiem. Głównie dlatego, że dziecięca kupa, o której dzisiaj mowa i wszystkie związane z nią wydarzenia to - jak wiadomo - przewodni motyw rozmów, rozmyślań, rozterek jak i niewątpliwych radości wszystkich normalnych (o dziwo) mam na całej kuli ziemskiej.

To właśnie kupa potrafi zarówno rozwiać wszelkie wątpliwości jak i doprowadzić do szaleństwa ze strachu czy zmartwienia. Wokół kupy krąży przecież większość naszych najskrajniejszych uczuć i emocji oraz najradośniejszych i tych bardziej przykrych momentów w naszym mniej lub bardziej poukładanym życiu.

Jest więc o czym pisać, a sam temat jest właściwie z natury bezkreśnie niewyczerpany i prawdziwie nieśmiertelny.

Szczęśliwie, w ferworze swoich schizofrenicznych rozważań nagle... zgłodniałam, co zmusiło mnie do zafundowania sobie solidnego klapsa w twarz i nieco przytomniej powlokło moje myśli w przeciwnym kierunku.

A jaką ja mam pewność, że ten kto właśnie zanurza się w świeżo wypieczone treści tego bloga, nie wchłania właśnie bułki z serem albo schaboszczaka?

Ostatecznie, postanowiłam więc litościwie, że jednak oszczędzę Wam tych pikantnych szczegółów, jakimi żonglowały sobie moje szare komórki i na tym zakończę swoje niebywale fascynujące dywagacje.

Zdaję sobie sprawę, że jednocześnie podejmuję niemałe ryzyko pozostawienia po takiej decyzji odrętwiającego niedosytu, jednak klamka zapadła, kiedy przełykałam pierwsze ciastko z marmoladą (bo ja o tej porze to się tylko słodyczami raczę).

W zamian uprasza się o wyrozumiałość jako-taką: ten post (mimo, że już wcześniej niechcący zapowiedziany) musiał się tu znaleźć, bo przecież takiej karty w naszym albumie, nie może zabraknąć.

Template: Sassy Starters Half-Pack 7 - Nanie's Designs
Papers, elements and alpha: "Queen of Scrap Collab" - Scrap Matters Design Team
photos by mama

pozdrawiam

Mam 5 lat

2011-05-16T02:52:00.001+02:00

...czyli niech im gwiazdka pomyślności nigdy nie zagaśnie...

W całym tym sobotnim zamieszaniu nawet Wam życzeń porządnie nie złożyłam, a przecież tyle chciałam Wam powiedzieć...

Ale dziś już przynajmniej wiem jak się streścić, żeby za bardzo Wam nie truć.

Bądźcie przez całe życie przynajmniej tak szczęśliwi jak ja sama jestem, odkąd to dane mi było stać się Waszą mamą.

Jeśli nie bardziej, oczywiście.

Tego jednak, to ja już nie potrafię sobie nawet wyobrazić.

I wszystkiego co najlepsze...

Template: Template April 2011 - Shabby Princess Designs

Papers: Play Days - Crisdam Designs, Chocolate Overload Daily Download - Gotta Pixel

Elements: Birthday Wish - Digital Paper Press, Cute and Adorable You - Milly Dee Designs, So Sweet - Chriscrap, A Soft Smell of Purple - Manue Desings

Alpha: Spring Bunies - Ninie Designs

photos by mama

pozdrawiam

Studyjnie tym razem

2011-05-16T02:43:00.000+02:00

...czyli czemu dziś się tak z radości wiercę...

Na prace Małgosi natknęłam się przypadkiem.

Zapatrzyłam się i uśmiechnęłam.

Następnie przekopałam całego jej bloga.

Pomyślałam: "niezła jest".

A potem: "ja też tak chcę!".

Pierwszy zaczepny email z zapytaniem o podjęcie się stworzenia dla nas rodzinnego portretu poszedł do niej jeszcze tej samej nocy.

Nie wytrzymałabym do rana.

Uparłam się na zdjęcia studyjne. Takich jeszcze w archiwum nie mieliśmy.

Zgodziła się.

Zaczęłyśmy uzgadniać szczegóły.

To był listopad tamtego roku...

Przyjechała do nas 3 maja, kiedy to wszystkie siły wyższe, które sprzysięgały się przeciwko nam przez niemal pół roku, nagle łaskawie odpuściły i umożliwiły nam spotkanie.

Byłam strasznie zdenerwowana. Chyba za bardzo już zależało mi, żeby wreszcie wszystko się udało, a ze stadem różnie bywa, zresztą sami wiecie, co Wam będę tłumaczyć.

Gosia w pięknym stylu wycisnęła z moich stworów wszystko co tylko było możliwe. Nie sądziłam nawet, że one są do takiej harówy zdolne: tyle czasu przed obiektywem i to właściwie bez większych zgrzytów. Nie wiem gdzie ta kobieta tak opanowała sztukę obcowania z obiektem, do tego ledwo od ziemi odrosłym, ale mistrzostwa odmówić jej nie można.

Nigdy się Małgosi nie przyznałam, zresztą może garść ludzi wie o tym, że dysponuję ja sobie dyplomem zawodowym tzw. fototechnika. W celu zabicia czasu bowiem, razu pewnego przyuczałam się leniwie do wspomnianego, w pewnej szkole, którą nawet udało mi się ukończyć.

Nie mam się za bardzo czym chwalić bo mimo to, fotograf ze mnie żaden a i technik też nie lepszy (co potwierdził nawet jeden z wykładowców podczas obrony pracy dyplomowej, oglądając moje foty szepnął koledze do ucha, że autorka reprezentuje "taki sobie ruski styl"), ale za to liznęłam siarczyście Photoshopa i Premiere, więc się teraz np. tutaj powyżywać mogę.

Piszę o tym dlatego, że dzięki tej szkole miałam okazję napatrzeć się na to i owo, popodglądać w akcji swoich kolegów z drygiem, pasją i kupą talentu i jedno wiem na pewno: zmontować studio, pstryknąć fotę i nawet obrobić ją potem w PS, to właściwie żadna większa sztuka. Cały wic polega na tym, żeby błyskawicznie złapać łączność z modelem i tak nim poobracać, żeby się nie zdążył się zorientować, że bierze udział w sesji aż do czasu jej ukończenia.

Małgosia ma niezawodny nadajnik.

Wszystkim mamom zaleca się go wykorzystać.

Poniżej drobny cukierek na zachętę.

Kilka innych fotek znajdziecie na jej blogu i na facebooku.

A ja jeszcze wrócę do tematu, kiedy już prace nad całością fotografii zostaną ukończone i narodzi się nasz kolejny rodzinny portret...

Już nie mogę się doczekać.

Źródło: http://studiom1.blogspot.com/

pozdrawiam

Słodka guma balonowa

2011-05-07T02:05:00.010+02:00

...czyli relacja z dnia prawie idealnego...

Jeszcze przed wyjściem z samochodu asekuracyjnie zapodałam sobie dwie miętowe gumy do żucia, które według mojego sprytnego planu miały mnie uchronić przed ewentualnym, niekontrolowanym uzewnętrznianiem swoich negatywnych emocji, o co w stanie w jakim się ówcześnie znajdowałam, nie było wcale aż tak bardzo trudno.

Wymyśliłam sobie mianowicie, że jeśli pod wpływem gwałtownych skoków ciśnienia, na jakie z pewnością miałam zostać tego dnia narażona, powstanie zagrożenie, że stanę się nieobliczalna, zagryzę zęby na niby-plastycznej masie w moich ustach i być może uda mi się powstrzymać choć jeden atak szału.

Mój układ nerwowy uległ bowiem wcześniej silnemu nadwątleniu, a właściwie wielokrotnemu, systematycznemu i długotrwałemu nadwątlaniu, stając się workiem treningowym dla wytworów rozbujałej (a raczej zdziczałej do reszty) fantazji bliźniaczych stworów.

To, na co wpadały ostatnio te dwa gady, przekroczyło wszelkie granice normalności. Przerzucanie śmieci przez płot do sąsiadów, sikanie na ściankę wspinaczkową, lanie się nawzajem pasem zakończonym sprzączką, plucie do wiaderka i zabawa tymże, zapełnianie świeżo przygotowanej do zabawy piaskownicy ziemią przeznaczoną do zasiewu trawy - to tylko niektóre z pomysłów, które udało mi się spamiętać.

Zaczęły zawodzić powoli wszystkie znane mi, dopuszczalne metody przywoływania ich do porządku, co w pewnym momencie wymusiło u mnie reakcję pod tytułem kompletny-brak-reakcji oraz uformowało moje zwątpienie, czego efektem okazał się być bezmyślny letarg.

W takim stanie, i z jeszcze nie tak nieświeżym przecież wspomnieniem ostatnich popisów bliźniąt podczas występów z okazji Dnia Babci i Dziadka, wkroczyłam z Osobistym w przedszkolne mury, gdzie lada chwila miały odbyć się otwarte dla rodziców zajęcia dydaktyczne w grupie Pszczółek.

Jakież było moje zdziwienie, kiedy owe zajęcia nagle dobiegły końca a ja nie zanotowałam u siebie żadnych niepokojących reakcji swojego organizmu: ciśnienie w normie, żuchwa nie boli i nawet radośnie się ożywiłam.

Trzeba przyznać, że jak na swoje możliwości, bliźnięta dały z siebie wszystko. Ich zachowanie nie odbiegało jakoś znacząco od normy i nawet zaczęły mi się dla odmiany wydawać jakieś takie bardzo sympatyczne. Zaobserwowałam również, że nad wiecznie kwitnącą dawidowo-romkową przyjaźnią Panie mają całkowitą kontrolę, co dodatkowo poprawiło mi humor.

No i co zrobić z tak pięknie rozpoczętym popołudniem? Należałoby go jakoś uczcić oczywiście!

Dlatego jak każda szanująca się rodzina wylądowaliśmy ze starszyzną w McDonaldzie.

Wspomnieć należy, że postawili nam na wiosce taki mocno wypasiony model tegoż przybytku rozkoszy. Z kawiarnią, ślizgawką w ogródku i salą dla szarańczy, w której można nawet piłkę do kosza powrzucać. Jest więc wszystko, co potrzeba rodzicowi, żeby mógł choć przez chwilę poczuć się bezdzietnym i słodko zrelaksowanym.

Miło jest. Siedzimy. Wciskamy w siebie te kotlety, buły i smażone kartofle, zapijamy to wszystko, żeby się nie zakrztusić i rozpamiętujemy dzisiejsze przedszkolne wydarzenie. Dzieci siedzą grzecznie, robiąc tylko nieznaczny bajzel na stolikach z pomocą jakichś niebieskich ptaków, które są teraz na stanie, w kategorii kolejny plastikowy dodatek do Happy Meala. Kiedy zaczynają się nudzić, pozwalamy im na przetransportowanie się do Sali Uciech.

Nienaturalnym zdaje się być nawet takie beztroskie siedzenie sam na sam z Osobistym, postanawiamy więc dogodzić sobie jeszcze bardziej i kupujemy sobie na wynos ichniejsze ciasto z truskawkami (dałabym się za nie pociąć!), a kiedy wszystko już zostaje popakowane w wytworne papierowe pudełka, zaczynam rozglądać się za trzodą, w celu skompletowania całości (a że nie ma tego dziś tak dużo, to humor nadal mi dopisuje) i zagonienia do samochodu.

Pierwsza pojawia się Natala, pomagam włożyć jej kurtkę, opowiada mi o bieganiu w labiryncie. Próbuję się skupić na jej rewelacjach, pozbierać wszystko ze stołu i namierzyć Dawida. Proszę jak miło, to tylko trzy czynności do wykonania na raz, żyć nie umierać… i wtedy…

Wyrasta nagle przede mną dość tęga istota płci żeńskiej, popychająca przed sobą dużo niższą, choć równie tęgą istotę płci męskiej. Na twarzy kobiety rozpoznaję nadęcie i wypieki, na twarzy chłopca natomiast jest coś mokrego i śliskiego, czego wtedy jeszcze nie rozpoznaję.

- Czy to jest Pani dziecko? – zwraca się do mnie z wyraźną pretensją, wskazując palcem na Dawida, który pojawia się zaraz za nią.

- Tak – przyznaję i od razu orientuję się, że powinnam była tę odpowiedź wcześniej gruntownie przemyśleć, bo okazuje się ona od razu dość poważnym błędem.

- Pani syn właśnie bezczelnie popluł mojego synka, proszę coś z tym zrobić, bo jestem tym bardzo zbulwersowana! – wyrzucając mi swój żal, wskazuje na przekonywujący dowód zbrodni, który spływa ciągle z twarzy chłopca i dopiero w tym momencie wyciąga chusteczkę i zaczyna zacierać ślady procederu jakiego dopuścił się mój uroczy potomek.

Myśl numer jeden: Zatłukę dziada!

Myśl numer dwa: Dlaczego do cholery wyplułam tą gumę do żucia? Zaraz zejdę na zawał i nie ręczę za siebie.

Myśl numer trzy: I po co ja się tak debilnie upieram przy tym, że dzieci się nie bije? Kobieta chce, żeby coś zrobić, mogłabym go zdzielić ze dwa razy przez ten pusty kaczan i sprawa załatwiona, a tak? Co ja mam zrobić??

- Jakim prawem oplułeś tego chłopca, synu? – pytam, jakby to miało jakieś znaczenie – wstań teraz i przeproś go w tej chwili jak należy.

Dawid czuje, że robi się gorąco, wstaje i bele-jak przeprasza, kuli się i coś tam nadaje na Natalię w formie nieprzemyślanej samoobrony.

- Radzę ci się przyłożyć do tych przeprosin i lepiej, żebyś poczuł skr…

Nie mam szansy dokończyć zdania, ponieważ tamta mama wyszarpuje swego syna z kręgu zła i rzucając pod nosem „nie trzeba” odchodzi w głąb sali.

Myśl numer cztery: Chyba oczekiwała jednak tego, że mu lutnę, skoro przeprosiny to był jak widać zły pomysł. Nie sprostałam, niestety...

Zarządziłam więc błyskawiczną ewakuację do auta i szybko uraczyłam się miętową gumą. W drodze na parking (żeby się odrobinę uspokoić) rozpisałam w myślach konkurs na Najgorszą Matkę pod Słońcem. Przystąpiłam do niego ja, ze swoimi miernymi wynikami w wychowywaniu dzieci, które bez skrupułów plują innym dzieciom w twarz, oraz tamta mama, która starła plwocinę z twarzy swojego dziecka dopiero wtedy, gdy ta przestała już być ważnym dowodem nagannego procederu. Łamałam się chwilę, ale nie miałam sumienia nie przyznać sobie pierwszej nagrody…

W aucie bardzo dosadnie wyraziłam co myślę na temat tego co się właśnie wydarzyło, żeby nie było żadnych niejasności i ogłosiłam karę jakiej sama się chwilę potem wystraszyłam.

Ci co nie plują bawią się do wieczora na świeżym powietrzu, a ci co plują, siedzą w swoim pokoju i myślą. A jak tak sobie pomyślą, to może wpadną na to, że plucie ludziom w twarz, wcale nie jest takim fajnym zajęciem.

Wtedy się zorientowałam, że to będą jeszcze prawie 2 godziny…

Osobisty w drodze do domu, podejmował kilka prób dotarcia do powodów takiej interesującej reakcji swojego syna, ale ten milczał jak zaklęty.

Na boku szeptał do mnie, że może tamten go zaczepiał, więc może da się to jakoś wyjaśnić. To się go bardzo grzecznie zapytałam, czy ma wszystkie klepki pod sufitem, bo co by się Dawidowi nie przytrafiło, to plucie jest już chyba lekką przesadą.

Albo się ze mną zgodził, albo też nie chciał zmuszać mnie do zarzucenia kolejnej miętówki, bo zaprzestał drążyć.

- Masz łóżko i książki, to wszystko co ci na dzisiaj pozostało, siedzisz tu syn i czekasz aż wszyscy wrócą z ogrodu.

Nie wiem ile razy chodziliśmy na zmianę z Osobistym, sprawdzać czy czegoś durnego nie wykombinował, siedząc tak sam, tyle czasu, właściwie pierwszy raz w życiu. Miałam przeróżne preteksty, żeby do niego zaglądać, z boku wyglądałam pewnie jak Pawlak pilnujący wnuczki (z Sami Swoi, ma się rozumieć).

Siedział tak biedak do kolacji, siedział no i chyba coś tam rozmyślał bo zmiękł. Idąc pod prysznic był już mięciutki jak kaczuszka. Mnie już wtedy też całkowicie przeszło, więc wpakowałam mu się do wyra, żeby tak przed spaniem pogadać.

Sunę mu więc, że to okropne co zrobił, że mi było wstyd i że go proszę o powstrzymywanie się od takich odruchów. Dowiaduję się, że oberwał od tamtego chłopca piłką i stąd cała akcja. Tłumaczę, że to bez znaczenia, bo plucie jest niedopuszczalne. Porównuję z biciem, bo o biciu już były rozmowy, a nie wpadłam na to, że o pluciu też takowe będą jak najbardziej konieczne!

- Nie wolno ci na nikogo podnosić ręki, przecież wiesz. Tak samo jest z pluciem, ja się synu na takie zachowanie zwyczajnie nie zgadzam…

- No, ale jakbym na przykład widział, że ktoś bije Natalię, to co wtedy?

Wyczułam w tym pytaniu, paluchy Osobistego, umoczone konspiracyjnie, aż po same łokcie!

- OK syn, zazwyczaj od każdej reguły są jakieś wyjątki. Mogę ci tylko obiecać, że jak już bezbłędnie opanujesz podstawy, to wtedy zajmiemy się tymi wyjątkami, ale o pluciu, bardzo cię proszę, już teraz zapomnij.

I tak sobie wymyśliłam, że czas na dotrzymanie słowa i wykład o odstępstwach nadejdzie wtedy, gdy zamienię te miętowe kamerdolce na miękką balonówkę, którą żuje się przecież tylko dla przyjemności.

Template: Spring Temps - Scrapping with Liz
Papers and elements: "Ready for School" Collab - Digital Crea
photos by tata i mama

pozdrawiam

Bim bam bom

2011-04-27T14:29:00.000+02:00

...czyli nic na siłę, bo się zmęczę..

Od dwóch dni rozmyślam, jakim by tutaj słowem soczystym przyozdobić dzisiejszą kartę do albumu i jak nigdy, czaszkę mą mam pustą jak dzwon.

To ciekawe w sumie, bo sporo się wydarzyło przecież w tych słonecznych okolicznościach Wielkiej Nocy:
- Dawid, po długich tygodniach starań nadążenia za swą bliźniaczą siostrą w kwestii zdobywania kolejnych harcerskich sprawności, złapał wreszcie wiatr w żagle i stał się całkowicie samowystarczalny na ogrodowej huśtawce (i Temu-Tam niech będą dzięki!),
- zaraz potem kuł żelazo póki parzyło i w dużo krótszym odstępie czasu, niż to bywa zazwyczaj, dogonił Natalę również w jeździe na rowerze na dwóch kółkach,
- zaliczyliśmy też u trójczanek pierwszą kupę na kibelku, gwiazdą okazała się tu Matylda, która potem nie potrafiła dać wiary w to, że jednak się jej udało i dobre 15 minut wisiała na desce klozetowej zaglądając w głąb sedesu, aby dojrzeć tam swoje utracone dzieło,
- no i mamy też wspólną fotkę, których tak niewiele w naszym pękatym archiwum, z czego jestem szczególnie zadowolona.

W związku z powyższym, odpuszczę sobie tym razem pisaninę aż do następnego razu, licząc na to, że moja sprawność umysłowa osiągnie nieco wyższy poziom świadomości i uda mi się jakoś elegancko dla Was zatrybić.

Template: Challenge Template - Kristy Ibrahim, Peppermint Creative Digital & Hybrid Scrapbook Art

Papers and elements: "Dandelion Wishes" Kit - Jennifer Barrette Designs
Alpha: "Prfect Picnic" Alphas - Plum Designers, Polka Dot Plum
photos by dzidziuś Artur

pozdrawiam

Z domku pod grzybkiem liśćmi pokrytym

2011-04-20T02:07:00.002+02:00

...czyli serii ruchomych obrazków ciąg dalszy...

Music: "My jesteśmy krasnoludki" - Minimini

pozdrawiam

Dzisiaj o tym, co ma krótkie ale zgrabne nogi

2011-04-11T01:26:00.005+02:00

...czyli o nie zwalczaniu złych nawyków...

Jeden z moich stworów paskudnie łże. No nie, żeby tak zawsze i wszędzie, ale jednak. Łże w żywe oczy i bez cienia zażenowania. Łże i zmyśla mimo, że nie robi tego najlepiej i nie trzeba być wróżką, żeby tego kłamstwa nie wyniuchać w jednej sekundzie.

Łże po prostu i już.

- Natalia, kto tu narobił takiego bajzlu?

- Dawid!

- Natala, kto tutaj tak narozlewał?

- Tośka!

- Natala, a ojciec to ci na to pozwolił?

- Tak!

Powtarzam jak mantrę, monologi o tym jak obrzydliwe jest kłamstwo i że się nie opłaca kłamać (chociaż tutaj bym popolemizowała sama z sobą odrobinkę) i że nie będę się odzywać do tego, kto mnie okłamuje i że w końcu ja zacznę ją okłamywać, to zobaczymy jak się będzie czuła...

Nic to...

Póki co. Kłamie.

Jako że - jak już zdążyłam nadmienić - kłamczucha z niej nietęga, bo głos jej zawsze lekko zadrży, bo rumieńcem spłynie wstydliwym, czy w oczy głębiej nie popatrzy, pozostaje mi ją albo podszkolić co do mowy ciała w kwestii, w której sama sie specjalizuję: "i nawet jak cię złapią za rękę, to mów, że to nie twoja ręka", albo tłuc te swoje monologi z nadzieją, że z tego niby-paskudztwa kiedyś wreszcie wyrośnie.

Przynajmniej na razie taki sobie dałam wybór...

Bez przesady. Nie ma jeszcze 5 lat.

Niewiele osób wie, jakim wyczynem potrafi być zebranie do kupy wszystkich moich stworów w jednym miejscu. Nawet na ławce nie da się ich przez 5 minut przytrzymać wszystkich razem, żeby chociaż fotkę pamiątkową pstryknąć.

Każde gdzieś łazi, jakby to robaki w tyłku miało. Ma się nieustające wrażenie, że ciągle mają coś bardzo ważnego do załatwienia i to każde w innym miejscu kuli ziemskiej.

Ostatnio jednak okazało się to być nad wyraz i przedziwnie łatwe, proste i przyjemne...

Osobisty od dawna straszy swoje rozszalałe potomstwo, że za złe zachowanie ukara wreszcie w sposób wyjątkowo wyszukany i bardzo dotkliwy.

W jego lekko podziębionym umyśle zrodziła się bowiem swego czasu wizja zmuszania nieletnich do oglądania za karę kasety VHS upamiętniającej prehistoryczny dzień naszego ślubu.

Napisałam w "lekko podziębionym"?

O nie, teraz jak sobie to tak wizualizuję, to z całą pewnością powinnam napisać raczej "chorym", albo jeszcze: "bardzo chorym"!

Kilka dni temu wdrożył w życie swój szatański plan. Zdjęliśmy ze strychu stare wideo, dmuchnęłam na nie z całych sił, w celu jako-takiego odkurzenia, zapodaliśmy kasetę do przełknięcie czarnej szczelinie, Osobisty poruszał kablami i zagoniliśmy trzodę przed TV.

Oczom naszym ukazały się dziwne postaci.

Te starsze z dużo większą ilością włosów jeszcze wtedy, te młodsze - jakieś takie całkiem młode, no i my!

Ja z szałową fryzurą, w odjazdowej kiecce, Osobisty nieco węższy w biodrach i taki trochę mniej pomarszczony na twarzy. Taaa...

Stwory jak jeden mąż, zatopiły wzrok w szklanym ekranie, pootwierały usta i zamarły, tylko lekko kołysząc się w rytm przebojowego podkładu muzycznego z kategorii złoty pierścionek, windą do nieba, majteczki w kropeczki i biały miś.

Kryste! Jak ja kocham takie chwile!

Ja taka piękna i młoda, w koło błoga prawie-cisza i nikt nie siedzi mi na głowie....

No ale, wszystko co dobre kończy się szybko i po kilkudziesięciu minutach mszy kościelnej i kilkunastu podrygów na parkiecie, próbujemy w prawdzie jeszcze trochę ratować te cudowne chwile i przewijamy raz do przodu raz do tyłu, ale robale już boleśnie dają znać o swojej obecności w tyłkach.

Zbieramy się więc niechętnie do organizacji czasu trzody w jakiś inny sposób, kiedy to podchodzi do mnie takie jedno dziecię z wielu i oświadcza:

- Mamusiaaa, a wiesz co?

- No co tam?

- Jak ty tam byłaś w tym filmie, to ty byłaś taka bardzo ładna, a teraz to ty taka brzydka bardziej jesteś, wiesz?

Hmm.

- Dziękuję ci Natalko za szczerość, to bardzo miłe z twojej strony.

Własne dziecko, na własnej piersi i taka potwarz!

Mimo moich uprzejmych słów, musiała dostrzec nie-wiedzieć-co w mojej minie, bo nagle rzuciła mi się na szyję:

- Kocham cię, wiesz?

- Wiem, ja ciebie też Natalko, ale czy ja naprawdę teraz taka paskudna jestem? - no nie wytrzymałam.

- Niee, mamusia, teraz też bardzo piękna jesteś, naprawdę...

Noo, i tak już lepiej.

A co ja tam wcześniej za brednie o kłamstwie powypisywałam?

Template: Template On the House Challenge - Jenn Lindsey
Papers, elements and alpha: "Smiling for no Reason" Kit - Jennifer Barrette Designs
photos by mama

pozdrawiam

Podróże z babcią Krysią cz. V

2011-04-08T15:13:00.000+02:00

...czyli gdzie tym razem babunia wywiozła nam bliźnienta, kiedy je elegancko na sobotę do siebie zabrała...

W kilka godzin dookoła świata tym razem...

Rodzice uprzejme podziękowania składają, za piękne atrakcje ufundowane starszej trzodzie oczywiście, ale i przede wszystkim za to, że się rano wyspać trochę dłużej mogli.

Szarańcza w świat a starzy do wyra - żyć nie umierać!

Template: Template 73 - Mandagirl

Papers and elements: "Wish You Were Here" Kit - The Digichick

Alpha: Craft Alpha - Akizo Designs

photos by babcia Krysia

pozdrawiam

Babskie gierki

2011-04-02T00:49:00.000+02:00

...czyli kiedy matce rura mięknie...

- Oć, oć! - Klara od kilku minut próbuje zwlec mnie z podłogi, próbując ze wszystkich sił dać mi coś do zrozumienia.

Ja nawet wiem co, bo głupi by się nie domyślił, gdyby został zasypany po szyję kilkoma parami butów, spodni, kurtek, czapek i wszystkiego co tam było pod ręką, ale tak bardzo nie chce mi się jeszcze poderwać tyłka do góry, że powtarzam tylko:

- Klarka, jak Boga Jedynego, pojęcia nie mam o co ci chodzi. Wyjaśnij mi kochana, czego od matki potrzebujesz, he?

Gestykuluje namiętnie, wykrzykuje, przechyla głowę i coś mi tłumaczy, a ja upierdliwie wcielam się perfekcyjnie w rolę zasuszonej kretynki.

Kiedy każe mi ze sobą gdzieś iść, jest już tak zdesperowana moją tępotą, że marszczy brwi z miną rozżaloną do granic możliwości.

Podaję jej rękę, zwlekam się wreszcie. Ta ciągnie mnie z całych sił w kierunku wieszaka z kurtkami dla dorosłych. Szarpie za rękaw mojej szarej wiatrówki, zrzuca ja na ziemię, podnosi i wymachuje mi nią coś bulgocząc z pasją.

Nie mogę już dłużej udawać kompletnej idiotki, bo w końcu straciłabym całkowicie w jej oczach:

- Aaaa, Klara chce iść na dwór, tak? - pytam z taką miną jakbym rzeczywiście dopiero teraz domyśliła się co zacz.

Ta wpada w dziki szał z radości i piszczy przeraźliwie, kręcąc się w kółko.

- No dobra to ubieramy się... - nie brzmi to może jakoś szczególnie radośnie, ale jej to i tak już nie przeszkadza.

Okazuje się po chwili, że tak się dziewczynie humor od razu poprawił, że kiedy przychodzi jej kolej na zakładanie podwórkowych trampek, za Chiny Ludowe nie chce posadzić dupska w miejscu i dać sobie pomóc. Wołam ją, proszę, żeby do mnie przyszła, biorę ją na litość tłumacząc, że się jej siostry paskudnie zgrzeją, bo gotowe już do wyjścia, pytam po co gitarę zawracała z tym podwórkiem, skoro teraz nie ma zamiaru się ubrać do końca - nic nie działa.

Ta jakby się szaleju nałykała, lata bez sensu w kółko i rży radośnie, susząc zęby w złośliwym uśmiechu, robiąc sobie jaja z biednej matki, podbiega od czasu do czasu dając nadzieję, na to, że dała się wreszcie przekonać, żeby za chwilę pędem schować się za stół, na przykład.

Być może jest tak, że chce się teraz odwdzięczyć za mój teatrzyk chwil temu kilka, tylko, co wolno wojewodzie... no nie mam racji?

W końcu tracę cierpliwość, toczę pianę z ust i rzucam wściekle:

- Nie, to nie. To my idziemy, a ty sobie sama tu zostaniesz.

Wstaję z kolan i odchodzę ubrać buty.

Robię to rzecz jasna nienaturalnie długo, bo głupotę walnęłam: jak ją samą w domu zostawię? Ale słowo się rzekło, więc jakoś wyjść z twarzą z tego impasu muszę.

Rozwiązuję sznurówki (czego właściwie nigdy nie robię), podciągam skarpetki (po co? nie wiem), ściągam paprocha z gaci (tego, co go tam wcale nie było) - a ta dalej: bardzo z siebie zadowolona.

Dopiero kiedy łapię za klamkę (najgłośniej jak się tylko da), Klara zaczyna okazywać zaniepokojenie.

- Idziemy dziewczynki, to papa Klara, my idziemy się huśtać.

- Papa, nieee.. - Matylda próbuje jeszcze ratować swoją jednojajeczną.

Ta już widzi, że robi się gorąco, a ona dalej bez butów i w ryk oczywiście.

- Co ryczysz? Przed chwilą taka zadowolona byłaś.

Klara biegnie do drzwi, wydzierając się wcale nie najciszej.

- A ty gdzie? Bez butów się nie wychodzi. My już musimy iść, to papa! - udają obrażoną i sięgam jeszcze po-coś do szuflady.

Klara macha już butami przede mną i drze się nadal potwornie.

- No ale takiej rozdartej to my cię na pewno nie weźmiemy, uspokój się to ci może założę te buty.

Nagle cichnie (ja w tym czasie ściągam kolejnego paprocha skądś-tam) i podbiega do mnie.

Obejmuje mi nogę na wysokości uda, ściska, wtulając w nią głowę i wypala już całkiem spokojnie:

- Ko-am-cieee.

...

Nie dziwota więc, że na rękach ją z domu na huśtawkę zaniosłam.

Papers and elements: "Blah Blah Blah" Kit - Jennifer Barrette Designs

Alpha: "Bride to Be" Alpha - Designs by Shari Sekel (from Mye De Leon Blog)

photos by mama

pozdrawiam

Trudnych chwil kilka

2011-03-22T02:38:00.002+01:00

...czyli serii ruchomych obrazków ciąg dalszy...

Music: "Your Firefly" - Ben Cocks

pozdrawiam

Szesnasty stopień Celsjusza...

2011-03-14T00:46:00.000+01:00

...czyli jak skutecznie spaskudzić sobie niedzielę...

Wybraliśmy się dziś do ZOO.

Tak to jest, że jak się od dłuższego czasu po raz pierwszy zrobi ciepło, to człowiekowi palma konkretna odbija.

Do udanych to tego wyjazdu zaliczyć nijak nie potrafię.

Oglądanie zwierzątek to nie był szczyt marzeń trójczanek, więc ich zniechęcenie szybko sięgnęło zenitu.

Ratowały nas jedynie mini place zabaw, na których prostowały z radością kości, a biegające wkoło zebry nie robiły na nich większego wrażenia.

Ale i tak ryków nie brakowało, na przykład podczas zgarniania do wózka.

Byłoby nawet znośnie, gdyby nie ostatni, solidny koncert na wrzaski, który rozpoczął się w najmniej odpowiednim momencie, bo akurat wtedy kiedy dystans pomiędzy nami i wehikułem niezbędnym do błyskawicznej teleportacji z miejsca rażenia, wynosił jakieś 30 minut (nazwijmy to) spacerkiem.

I co z tego, że większość potworków w wózkach, pchanych przez swoich rodziców w tym samym kierunku, też urządzało swoje krzykliwe widowiska, my i tak zawsze będziemy największą sensacją na deptaku.

Od jutra sio! Najdalej przed dom!

ZOO zaliczone, a nad następnym takim wyjazdem to się zastanowię za jakieś trzy lata może, kiedy te dzikusy zaczną się choć w połowie zachowywać jak ich starsze rodzeństwo!

PS. Chwilę mnie tu nie będzie, znów mam sześć ton łachów do wydelegowania z pękającej w szwach szafy dzikusek. Zapraszam wkrótce na Allegro.

Template: Templates "Conversation Piece" no. 1 & 3 - Paislee Press

Papers and elements: "Mchaffie's Barnyard" Kit - Miss Kim Designs

photos by mama

pozdrawiam

Atrybuty pełnoletności

2011-03-08T00:00:00.000+01:00

...czyli o spuszczaniu z siebie zalegającego powietrza...

- Mamoooo? - zaczepia mnie Natala, dłubiąc coś w paluchach pozornie z nudów, bo jak się potem okazuje, właśnie następuje w jej mózgo-czaszce proces najgłębszych życiowych przemyśleń.

- Słucham.

- Mamooo, a wiesz cooo?

- Pojęcia nie mam, co?

- Jak ja już będę duża... - na razie ton jej wypowiedzi jest jeszcze całkowicie neutralny.

- ...to będę miała swoje dzidziusie... - zaczynam się niepokoić o kolejne rewelacje, tym bardziej, że w jej głosie już się pojawia zadzior.

- ...i one będę tylko moje! I będę je sobie ciągle nosiła! Bo jak będę miała swoje, to będę je sobie nosić, kiedy tylko zechcę!!

W tym wyznaniu było tyleż samo żalu, złości i pretensji o to, że zabrania się jej noszenia młodszych, ważących już prawie tyle samo co ona sióstr, co desperacji i zacietrzewienia w planowaniu swojej, wolnej od wszelkich zakazów, przyszłości.

- Aaaa, i będę ich mieć tyle! - wystawiła przed siebie dwie rozczapierzone dłonie, po czym odetchnęła, chyba z ulgą, że wreszcie się uzewnętrzniła.

Ja znów się zaniepokoiłam, tym razem tą ilością...

***

- Mamoooo? - kolejna zaczepka, jakąś godzinę później.

Znów ten sam neutralny ton, no co tam będę się rozpisywać, takie niby deja-vu.

- ?

- Jak ja już będę całkiem duża... - (Dzień Świstaka) - to wiesz coo??

- Nie wiem mysza i się zastanawiam, czy w ogóle chcę się tego dowiedzieć.

- Jak ja już będę duża jak ty, to będę miała swój czas w nocy! - olała moje wątpliwości.

- Jak to "czas w nocy"? Chodzi ci o to, że nie będziesz musiała kłaść się wieczorem spać? - to jedyne co przychodzi mi do głowy, po tak owianej tajemnicą wypowiedzi.

- Tak, będę mogła nie spać nawet jak będzie bardzo, bardzo ciemno!

Chłód jej tonu nie kryje urazy. Tym razem o to, że noc służy do spania.

- A co ty byś Natala taką ciemną nocą robiła? Najfajniej to właśnie jest sobie wtedy pospać.

Już widać jak się spina, ewidentnie chce znowu rzucić mi czymś w twarz. Przymruża oczy, zaciska usta, chwilę jeszcze kombinuje coś na złączach i wypala:

- Ja bym sobie całą noc chodziła sikać, cały czas bym chodziła! A jak bym sobie tak szła, to bym cały czas bardzo głośno tupała! - (końcówka tego zdania została już właściwie wywrzeszczana).

I znów głęboki oddech...

Nie, nie zabraniamy jej w nocy chodzić sikać, wnioskujemy tylko uprzejmie, o nie uprawianie wspomnianego dzikim galopem z fantazyjnymi przytupami z serii: "a niech się im na dole, tynk na łeb posypie".

Kryste, jaka ja głupia jestem, przecież ja sobie mogę zaraz iść radośnie potupać!

Template: Template 61 - Mandagirl
Papers and elements: "Hat and Scarf Weather" Kit - RebbeccaPSP Designs
photos by mama

pozdrawiam

Jak się uprą, to wołami nie odciągniesz.

2011-03-01T21:47:00.005+01:00

...czyli o wydłubywaniu z ciemnych zakamarków ostatnich okruchów ludzkiej cierpliwości...

W rankingu pięciu najchętniej przytulanych przez trójczanki zabawek, z cyklu: ulubione, najukochańsze i co dzień pożądane, wygrywają:

1. długopisy (te bez wkładów się nie liczą!),

2. piloty i komórki (zabawkowe nie wchodzą w grę),

3. kosmetyki, wszelkiej maści, a najlepiej te, które da się otworzyć zębami, a jeszcze lepiej kiedy są w smaku jako-takie,

4. sztućce - tylko metalowe i to te najostrzejsze,

5. krzesła, fotele, pudła i taborety, po których można wspinać się na parapety, stoły, inne meble i w ogóle wleźć na sufit.

Z zasady nie leję w dupę, więc mam trudniejsze zadanie, bo tak jak długopisy, komórki, piloty, kosmetyki i sztućce da się jeszcze gdzieś poupychać, tak protest przeciwko włażeniu na sufit może odbywać się w tylko jednej formie: monotonne, jednostajne, regularne i nieskończenie długotrwałe ściąganie poszczególnych jednostek terrorystycznych z tego, na co zdążą się za moimi plecami wspiąć.

Jakiś czas temu zaobserwowałam, że coś do czego mają dostęp i czego im się nie zabrania, po jakimś czasie powszednieje im na tyle, że kompletnie tracą tym zainteresowanie. Wiadomo, że trudno ryzykować procesu powszednienia tasaka, ale próby takiej dokonaliśmy na sprzęcie RTV, który wcześniej nakrywany był kocem, tudzież narzutą zwaną też roboczo kapą (nie mylić z kupą, jak zwykla robić to Matylda).

Przyznam, że do wspomnianej próby nie podeszliśmy z własnej, nieprzymuszonej woli, ani też nie natchnęła nas nagle taka mądrość, że prawdopodobnie skończą się nasze cierpienia związane z patrzeniem na demolkę czegoś, na co sobie ciężko w bezdzietnych czasach zapracowaliśmy. Próba ta wepchnęła nam się bezczelnie sama z buciorami w rejestr, kiedy to panienki odkryły, że koc czy narzuta, to żadna przeszkoda i można je zwyczajnie odchylić, żeby sobie przy sprzęcie pogmerać.

Ale...

Na dziś, wybaczamy impertynencję, ponieważ nie zasłaniamy sprzętu niczym i gmerania wcale nie ma już tak wiele.

Poszłam wtedy na gorąco za ciosem i olałam podobnym sposobem wszystkie piloty. To było genialne posunięcie, teraz wsadzają je pięknie w ikeowski futerał zawieszony u boku kanapy, zamiast rzucać nimi, ciaprać po nich ciastkami, czy wyciągać z nich baterie w celu possania ich sobie, jak to bywało uprzednio.

Niestety włażenia na stół, nie potrafię zdzierżyć. Tak działa mi to na nerwy, że nawet z sobą nie walczę, próbując używać podobnej, jak wyżej olewki, tylko ściągam, i ściągam, i ściągam, a potem, kiedy jestem już kłębkiem nerwów z powodu monotonni i końca-nie-widoczności zadania, którego się podjęła, ściągam nadal i drę japę dodatkowo.

Ostatnio panienki przebiły jednak numer z wspinaczką stołową i niespodziewanie nastąpił zmasowany atak na mojego najlepszego, czarnoskórego przyjaciela, którego to ścierpieć nie tylko nie mogę (nie mówię tu o przyjacielu rzecz jasna), ale nawet nie mam najmniejszego zamiaru.

Obsługę myszy opracowała Tośka.
Matula okazała się niezastąpiona w tłuczeniu w klawisze i okazywaniu dzikiego zachwytu na widok najdrobniejszych zmian na ekranie.
Klarze wybitnie przypadła do gustu moja pamięć zewnętrzna z najbardziej drogocennymi danymi (tak jakby wiedziała, co na niej chomikuję), charmie za kabel tak długo, aż nie wyrwie go z gniazda USB, przekonana o doskonałości swojego pomysłu.

Czy zdajecie sobie Moi Drodzy sprawę, co wewnętrznie przeżywał podmiot liryczny strzelając te fotki poniżej?

Template: Template No. 1 (52 Thursday Templates) - Simply Tiffany Studio Scrapbook Designs
Papers and elements: "Splendor" Kit - Designs by Mye De Leon
Alpha: "Secret Love Letter via Email" Alpha - Szuflada
photos by mama

pozdrawiam

Lutowe niby nic

2011-02-25T00:14:00.002+01:00

...czyli o tym jak się cofam w czasie...

Zabrałam się za uzupełnianie braków w kartach albumu kroniki rodzinnej roku 2010. Stąd też jest mnie tu trochę mniej, niż zwykle. Nie mogę się już doczekać kiedy puszczę go do druku i obejrzę w całości.

Oglądając wcześniejszy z roku 2009, wyłam jak bober (choć do płaczliwych nie należę) bo po pierwsze taki piękny był skubaniec (nie ma to jak przysłodzić sobie tak bez szczególnej okazji), a po drugie dopiero stare fotografie natłukują po oczach fakt, że dzieci mi tak cholernie szybko rosną.

Na szczęście od kwietnia, odkąd zdecydowałam się zablogować, mam karty albumu elegancko skompletowane, wystarczy tylko kilka drobnych poprawek i gra gitara.

Gorzej z pierwszym kwartałem niestety.

Jeszcze się wtedy nie kopałam w tyłek za bardzo i motywacji brakowało, żeby systematycznością się wykazać, stąd mam tu dziurę na dziurze, więc walczę teraz za karę...

Wracam niniejszym siłą rzeczy do fotek sprzed dokładnie roku i oczom moim pięknym nie wierzę czasami.

Trzoda jakaś taka zupełnie odmieniona teraz, młodsze jakieś takie bardziej owłosione, starsi jacyś tacy wyrośnięci i wychudzeni.

A do tego wszystkiego tyle rzeczy wyleciało mi już z pamięci.

Dobrze, że wspomnienia upycham w tamtej szufladzie...

Te dwa dziś odkurzyłam:

Template: Cindy's Templates - Single #5 - Designs by Cindy Schneider

Papers, elements and alpha: "Kitshy Hearts" - Akizo Designs

photos by mama

Template: Template Double Page #3 Freebie - Szuflada

Paper: Essential Paper - Jady Day Studio

Elements: "Kitshy Hearts" Tag Collection - Akizo Designs, Oodles Of Tags 3 mini - Julie Billingsley

photos by mama

pozdrawiam

Podróże z babcią Krysią cz. IV

2011-02-21T21:44:00.000+01:00

...czyli gdzie ta babcia (razem z dziadkiem) te bliźnienta tym razem nam wywlekła...

Gdyby nie moi rodzice, to te nasze biedne stworzonka nie znałyby rarytasów pod tytułem "narty", na ten przykład...

Rodzina wielodzietno-patologiczna oferuje - jak wiadomo - atrakcje z nieco innej kategorii.

Za to, i nie tylko za to: Wielkie Bóg Zapłać!

Template: Template Birthday Bash Blogtrain Freebie - Busy Bee Designs
Papers and elements: "Old Man Winter" Kit - Rebecca PSP Designs
Alpha: "In the City" Alpha - Sahlin Studio
photos by babcia Krysia

pozdrawiam

Wiatr w oczy

2011-02-16T22:54:00.000+01:00

...czyli: nie chwal dnia przed zachodem słońca...

Nienawidzę chodzić na spacery!

Nigdy spacerów nie lubiłam, nie znoszę ich teraz i założę się, że taki dzień w moim życiu nie nadejdzie, w którym nagle stwierdzę, że jakoś szczególnie za nimi przepadam.

Jak słyszę "spacer", to niedobrze mi się robi i mam dreszcze, te nieprzyjemne takie...

Próbowałam poddać tę niechęć moją analizie jakiejś, ponieważ nie uznałam nigdy takiego stanu rzeczy za coś choć odrobinę normalnego (tu się rozgrzeszam niemrawo) i pierwsza myśl jaka mi się automatem jako powód nasunęła brzmiała: lenistwo.

No ale, w związku z tym, że temat aby wyczerpać, należy go podrążyć, a przede wszystkim, że nie przywykłam do tak niskiej samooceny, poszłam z tą analizą moją nieco dalej i tak...

...powstała na tę okoliczność prywatna teoria robocza: niechęć ta wynika z faktu, że wszelkie działania pozbawione określonego celu, są dla mnie nie do zaakceptowania.

Prawda, że fajnie sobie to wykombinowałam?

Spacery to na ogół łażenie bez celu, dla samej (rzekomej) przyjemności łażenia. Jeśli ktoś takową odczuwa, to ja oczywiście nie mam nic przeciwko, ja jednak mam z tym problem i już.

Zgodnie z tą teorią powinno być łatwo mnie przechytrzyć. Wystarczyłoby nadać rzeczonemu jakikolwiek kierunek i pytanie: "Idziesz na spacer?" zamienić na np. "Idziesz na lody?" (w domyśle - na piechotę, rzecz jasna), ale to nieco bardziej skomplikowane i teorii żadnej tutaj nie opracowałam więc nie zagłębiam się dalej.

Temat ten stał się szczególnie kłopotliwy i trudny do przełknięcia, kiedy to się rozmnożyliśmy z Osobistym.

Stado potrzebuje przecież wyskoczyć na wybieg, a wręcz się tego brutalnie domaga.

Trudno im nawet owego odmówić, szczególnie kiedy jest się świadkiem ataku dzikiej i spontanicznej radości z całym arsenałem okrzyków, podskoków i innych udziwnień, na widok wniesionego buta, kurtki czy czapki.

Na całe, moje szczęście mam Osobistego i wózek trojaczy, toteż robię całej szóstce papa przez okno i pędzę na salony w spokoju pazury popiłować.

***

Ospa wietrzna jest super!

Zdaje się, że jestem jedną z niewielu, która biedaczkę docenia.

Dziecko chore na ospę wprawdzie drapie się paskudnie i należy je bezustannie od tego powstrzymywać oraz nie wygląda zbyt wyjściowo, ale za to jest dużo bardziej wyciszone niż zwykle (co jest stanem jak najbardziej przez rodzica pożądanym) i co najważniejsze: nie może opuszczać domowego zacisza, żeby się przy takim drastycznym spadku odporności czasem nie przeziębić.

A co z tym idzie?

Spacerom mówimy wtedy stanowcze: nie!

***

Co to jest: raz uwalnia od znienawidzonego i zaraz potem zmusza do niego?

Odpowiedź: ospa wietrzna u Osobistego.

Template: Template 223 - Simply Yin, "25 Days of Christmas" Day 05 - Laura Skathi
Papers and elements: "Autumn Romance" Kit - Designs by Fruitloop Sally
Alpha: "Moody Felt" - Szuflada
photos by mama

pozdrawiam

Przypadkowa wizualizacja

2011-02-11T05:12:00.000+01:00

...czyli jak tu się nie pociąć...

- Klara, chodź tutaj, założę ci papucia!
- No chodź, gdzie lecisz, wracaj!
- Siadaj mówię, nie wolno biegać na boso bo się wywalisz.
- Te nie są twoje, oddaj.
- Wracaj! Gdzie mi uciekasz, wracaj bo cię ugryzę w dupsko!
- To nie jest śmieszne, co się tak cieszysz?
- Nie kręć się, bo nie umiem zapiąć.
- Dobra, gotowe, teraz sio!
- Mamo, wyciągnij Matyldę.
- Daj, ja ci założę, bo ty jeszcze nie umiesz...
- Masz coś jeszcze do powiedzenia? Nie gadaj tylko wyciągnij szkitkę.
- Grzeczna dziewczynka, teraz Tochacz.
- Chodź grubasie, szybko, szybko, bo się już z tamtymi spociłam.

Pozwól starszej córce pozakładać młodszym siostrom kapcie, a dowiesz się kim jesteś.

Templates: Template August Challenge & Template Reflections - Rainy Dayz Designs
Papers and elements: Just Love Me - Sugar Girl Combo
photos by mama

pozdrawiam

'Suknia bez pleców i szpilki'

2011-02-01T03:28:00.001+01:00

...czyli odbierając wyróżnienie...

Czas na spory chlust uprzejmości, bez sarkazmu i prychania pod nosem.

Nie lubię tego za bardzo, ale okazja jest niebylejaka, tak więc zarzucam tapetę na twarz, przywdziewam sceniczny uśmiech i całkiem szczerze oraz zupełnie na poważnie niniejszym serdecznie dziękuję Stardust i Gosi za przyznanie mi tego oto cudaka:

Taka nagroda nie tylko cieszy ogromnie ale i zobowiązuje do wypełnienia następujących czynności:

1. Podziękować osobie przyznającej nagrodę.

2. Umieścić na swoim blogu link do bloga, z którego otrzymało się wyróżnienie

3. Umieścić na swym blogu odznaczenie

4. Wyznaczyć 10 blogów, którym przyznaje się nagrodę i podać link do tych blogów

5. Powiadomić w komentarzu osoby, którym przyznaje się nagrodę

Teraz mogę już ściągnąć te niewygodne szpile i zasiąść do wytypowania kolejnych szczęśliwców. Rozmnażam więc swoje cudeńko i posyłam dalej do:

SOMKI - naszego pierwszego obserwatora i kobiety z branży

MAMIE 3+1 - z tytułu solidarności branżowej oraz za piękne fotki

MAGENTY - za komentarz pozostwiony u Stradust, z którego wykluł się mój dzisiejszy tytuł posta

M. - bo jesteśmy rodziną (ok, jeszcze za to, że pisze takie fajne rzeczy, których ja - chyba ze starości - kompletnie nie łapię)

AUTENTYCZNEJ - za zgon, który czasem zaliczę, odwiedzając jej kawałek sieci

MARTY - za kolejne kilka zgonów

MAMY/TATY IGI - bo to się dzieje naprawdę

KURY AKTUALNIE DOMOWEJ - sami sobie zobaczcie za co...

STARDUST - za wskazówki techniczne, odporność na krzyki i dziękując raz jeszcze

GOSI - ...dziękując raz jeszcze

pozdrawiam

Święto Porządnej Instytucji

2011-01-26T02:35:00.002+01:00

...czyli kiedy odruchowo marszczy mi się cała twarz...

Wyobrażam sobie, jak tego dnia przedszkolne mury oraz ich stali bywalcy stoją na baczność i lekko drżą z podniecenia. Owy dzień poprzedzony jest przygotowaniami z dbałością o najdrobniejsze szczegóły i wiarą, że wszystko wypadnie wprost idealnie i tak jak się należy. Bo kiedy ręcznie wyprodukowane zaproszenia zostaną już wręczone, wierszyki spamiętane, a próby generalne wielkiego występu odbębnione aż zanadto, pozostaje tylko odpowiednio się wystroić i niecierpliwie oczekiwać na przybycie wszystkich Szanownych Solenizantów.

Przedszkolak doskonale wyczuwa powagę sytuacji i doniosłość tej szczególnej uroczystości. Ma zaczerwienione z wrażenia policzki i dotykają go pierwsze w życiu skutki poważniejszego stresu przedurazowego, jest przejęty i w skupieniu usiłuje powtarzać sobie w myślach swoją kwestię, wyrwaną z całości kontekstu grupowej recytacji oraz taneczne kroki i podrygi, które trenował już z grupą od kilku tygodni.

Każdy przedszkolak bardzo chce, żeby się wszystko udało, przecież na widowni siedzieć będą jego ukochane babcie i najcudowniejsi dziadkowie!

OK, prawie każdy…

Jest bowiem dwóch takich przedszkolaków, co nie wykluczone wcale, że im zależy, ale ten przedurazowy to im bardziej wypala jednak dziurę w mózgu, niż mobilizuje do pełnej koncentracji i maksymalnego zaangażowania.

Przedszkolak numer jeden jeszcze jako tako nad sobą panuje. Powiedzmy...

Prezentuje dość nagminnie pełen zestaw najbardziej kretyńskich min pod słońcem, nie potrafi ustać w spokoju podczas koncertu na tamburyna i wygina się na lewo i prawo, zarzucając wychudzoną dupką niczym Maserak na sporym rauszu i zdaje się, że za wszelką cenę szuka sposobności, żeby nieco bardziej uatrakcyjnić występ swoim kolegom i koleżankom.

Ale i tak, nie jest źle. Klepie swój wierszyk, a właściwie trzy jego wykute na blachę wersy, które szlifował popołudniami przez dni kilka i jakoś tak bardzo widocznie z szeregu się mimo wszystko nie wypiętrza.

Przedszkolak numer jeden ma jednak siostrę bliźniaczą – przedszkolaka numer dwa.

Ta mała, słodka i grzeczna na pozór istotka wywijała już przeróżne, mniej lub bardziej zaawansowane offowo numery, ale przy okazji Tego Święta daje czadu pełną gębą!

Takiego popisu nie powstydziłby się niejeden rozmówca Ewy Drzyzgi w Rozmowach w Toku z serii takich jak „Pyszne skwarki, prosto z solarki”, „Różowe landrynki” albo „Tylko matoły chodzą do szkoły”.

Dziewczynka jest ewidentnie skonsternowana.

A właściwie to należałoby powiedzieć, że się cholernie wstydzi, ale bardzo chce udowodnić, że wcale tak nie jest, przez co odbija jej dość solidna palma pięknie odznaczająca ją na tle reszty, dużo poważniej zachowującej się młodzieży.

Mamy tu właściwie wszystko:

- ostentacyjne ziewanie ze wszystkimi możliwymi odgłosami paszczowymi gratis,

- trzepanie kudłami za pomocą czasowo opustoszałej makówki,

- zasłanianie twarzy rękami, tamburynem tudzież frędzlami z bibuły (jednym z elementów scenografii)

- padanie na glebę, kiedy wszyscy stoją na baczność i udawanie paralityka kiedy wszyscy pięknie tańczą,

- dłubanie w nosie, uchu i tyłku (na szczęście przez tekstylia narzucone na grzbiet)

- zwisanie na Pani podczas odgrywania swojej solówki recytatorskiej, oczywiście z zasłoniętymi ustami i oczywiście trzepiąc kudłami...

OK, prawie wszystko…

Brakowało tylko, żeby w jakimś bardzo ważnym momencie zarzuciła sobie swoją pięknie uprasowaną kiecę na głowę i pokazała wszystkim kino.

Litości!

I ja tak siedzę sobie po południu, oglądam to całe widowisko, pięknie sfilmowane przez dziadziusia, któremu wciska się w rękę kamerę w takich okolicznościach i blednę. Pokazuję fragmenty Osobistemu i tak bledniemy sobie razem. Z minuty na minutę, jestem coraz bardziej blada i opieram dłoń na czole, żeby w odpowiednich momentach przysłonić sobie nią oczy, kiedy moje zażenowanie unosi się, żeby za chwilę lekko opaść i unieść się ponownie dwa razy wyżej...

Produkcję dziadziusia konwertuję więc elegancko w przypływie adrenaliny, póki jeszcze mnie trzyma (bo potem bym sobie odpuściła), aby móc zarzucić ją na domowe sprzęta i zaprezentować niebawem głównej bohaterce. Należą się jej wyjaśnienia co do rodzicielskiego samopoczucia wywołanego jakże niecodziennym przedstawieniem.

Jest zamiar przyznania małej, słodkiej dziewczynce racji co do faktu, że wprawdzie całość występów grupy Pszczółek w Dniu Babci i Dziadka może rzeczywiście nie była najwyższych lotów i sama miałabym pewnie problem, aby wziąć w nich udział bez cienia zakłopotania, ale lot gwiazdy pierwszoplanowej właśnie się tragicznie roztrzsakał.

Czekamy teraz na najlepszy moment, aby przekaz audio i video trafił do królewny bez pudła. Zależy mi na tym bardzo, ponieważ drugiego razu już nie zniesę!

Przed ekranem TV zostaną umieszczone również wszystkie pozostałe siostry przedszkolaka numer jeden, bo może już teraz jestem w stanie choć trochę zacząć minimalizować ryzyko podłączenia mnie do respiratora w czasie krótszym niżbym sobie tego życzyła.

Template: Template Christmas Blog Giveaway - JF Scrappurple

Papers and elements: "You & Me" Kit - Bellisae Designs
photos by babcia Krysia

pozdrawiam

Byle nie wszystkie na raz!

2011-01-21T01:08:00.000+01:00

...czyli serii ruchomych obrazków ciąg dalszy...

Music: "Like This Like That" - Se:Sa

Clapperboard: Czołówka programu poświęconego filmom fabularnym - stacja TeleTop.

pozdrawiam

Wpis na pamiątkę

2011-01-15T03:11:00.003+01:00

...czyli w odpowiedzi na najczęściej zadawane mi pytanie: "skąd ty na to wszystko bierzesz czas?"...

Nie skompromituję się chyba za bardzo jeśli zaryzykuję stwierdzenie, że taka całkiem normalna, nadgorliwa matka z każdym, co ważniejszym wydarzeniem w życiu swojego potomka, zaczyna żałować boleśnie, że czas tak szybko leci i niektóre chwile już nigdy nie będą miały szansy się powtórzyć.

I to chyba z tego powodu bierze się ta skłonność do zachowywania w pudełkach po butach, słoikach, kopertach, na strychach tudzież w piwnicach, no albo chociaż w pamięci jakichś atrybutów wszystkich pierwszych razów swego dziecięcia ukochanego.

Wprawdzie w podziemiu, ale jednak, funkcjonuje więc z całą pewnością kolekcjonerstwo przeróżnych pamiątek uwieczniających takie wydarzenia jak: wyrznięcie się pierwszego zęba, a potem jego wypadnięcie, postawienie pierwszego kroku, mniej lub bardziej zwiastującego poruszanie się po ludzku, pierwsze urodziny, pierwszy dzień w przedszkolu czy szkole, pierwsza Komunii, i tak dalej...

Niektórym wystarczają zdjęcia czy filmiki w komórce, inni zachowują kartki okolicznościowe, bilety, rysunki czy produkty rękodzielnicze swoich pociech, a są i tacy co mogą pochwalić się nawet (chociaż nigdy tak naprawdę tego nie zrobią) zbiorem wspomnianych już pierwszych zębów, pierwszych obciętych włosów, czy nawet paznokci, o bardziej paskudnych suwenirach nie wspominając.

Wprawdzie paznokci nie kolekcjonuję, a i jeśli o włosy chodzi, to też jak na razie takiej potrzeby nie odczułam (choć się nie zarzekam, bo różnie w życiu bywa), ale jak zaczną trzodzie wypadać mleczaki, to zachowam je na pewno. Bo mam takiego szmergla, że gromadzę co popadnie. Ten blog też jest jedną z form zbieractwa i dobrze, że jest, bo niektóre pierwsze razy strasznie trudno zachować na pamiątkę…

***

Po półtora roku dorywczego i spontanicznego pokładania się gdzie popadnie i spłyconych nieco drzemek typu "kiedy tylko" (ponieważ o spaniu, takim jak należy: w nocy, w piżamie, we własnym łóżku, przynajmniej 8 godzin bez przerwy - to mowy być nie mogło), Ten-Tam-Na-Górze prawdopodobnie postanowił ulitować się ostatecznie nad wielodzietnym zombie i aby podreperować jego tężyznę fizyczną, ale i psychiczną przede wszystkim - okazał niespodziewanie pełnię swojej łaskawości.

Tak pokręcił gałkami rozregulowanego wcześniej sterownika, odpowiadającego za nocną fizjologię trójczanek, że tym razem przegiął maksymalnie w drugą stronę. Aż się boję o tym pisać, żeby czasem nie zapeszyć, no i żeby Ten-Tam nie zechciał nagle ponaprawiać swoich błędów, ale tak się cieszę, że oprzeć się nie mogę.

Otóż dziewczęta lubią ostatnio spać dłuuugo i bez przerwy.
Od godziny 20.30 najczęściej mają już właściwie kontakt wyłącznie z Morfeuszem i jeśli ten nie przeobrazi się fałszywie nad ranem w Małego Głoda, to potrafią się z nim tak bujać nawet do 10.30 dnia następnego.

Tak.
Mnie też ciągle trudno w to uwierzyć, a moja fałszywa skromność podpowiada mi tylko jedną myśl, a jest nią pytanie - i to jakże retoryczne przecież: „a czym ja sobie na to (wreszcie!) zasłużyłam?”.

Ponad czternaście godzin snu, to nawet jak dla mnie (a byłam kiedyś specjalistą w przesypianiu większości doby) trochę fajnie długo, a jednak nie przeszkadza to wcale dziewczętom w ucięciu sobie jeszcze dwugodzinnej drzemki popołudniowej, znaczy się takiej w ciągu dnia oczywiście.
No to, żeby Was już całkiem dobić, to dodam niby tak od niechcenia, że czasami nawet trzygodzinnej.

Było z tym trochę problemów na początku, odkąd skończyło się drzemanie tarasowe po sztuczce jaką uraczyła nas Klara, a rozpoczęło przyzwyczajanie do usypiania w domu, ale trwały dwa tygodnie i uprzejmie informuję, że waaaarto było…

Godzina 13.30, królewny zaczynają buczeć, zmieniamy pampery, robimy butle i zaganiamy się partiami do łóżeczek. Ściągami kapcie, zapinamy w śpiwory (ułatwiające pewne zakotwiczenie na swoim miejscu, w razie gdyby zechciały się poodwiedzać nawzajem) i gładzimy po policzkach.
Antoninie zostaje narzucony na twarz jej ukochany kocyk (tak jej chyba najłatwiej o kontakt z Obcymi), a Klarze przykładamy do policzka misia, Matyldzie wystarczy tylko butla, więc zasuwamy rolety, mówimy szeptem "śpijcie dobrze paskudy" i wychodzimy z pokoju.

Schodzimy sobie z uśmiechem na twarzy na salony, włączamy niańkę i mamy fajrant oraz czas na piłowanie pazurów.

Najczęściej…

Zdarza się incydentalnie jednak, że niańka wydaje z siebie różne, przedziwne odgłosy, co potrafi pokomplikować nieco, jakże przyjmnie zapowiadające się okoliczności.

Nie jest źle kiedy jest to coś w rodzaju nieudolnej konwersacji w języku mieszkańców Skandynawii, nie jest też najgorzej kiedy odgłosy są rytmiczne, mędząco-buczące (Tośka na ten przykład w ten sposób sama się usypia), jest nawet całkiem nieźle kiedy słychać rechot, walenie w podłogę (niecelne rzucanie w siebie butelkami), jednostajne plaskanie (skakanie w łóżeczkach) i stłumione odgłosy katowanego kaloryfera, wiadomo, że to takie specjalne przygotowanie do snu, za pomocą pozbywania się zapasów nagromadzonej wcześniej energii.

Zaczyna się robić nieciekawie, kiedy słychać płacz czy wrzask i kiedy niańka sygnalizuje ten stan bez przerwy przez kilka minut. Należy wtedy ruszyć zad i sprawdzić co też zacz, ponieważ wiadomo już, że ze spania nici, a ryzyko wybudzenia reszty potężne.

I tak sobie niania nasza kwiliła dni temu kilka, wydając z siebie początkowo okrzyki radości co najmniej dwóch jednostek, które jednak w finale zakończyły się rykiem, co w konsekwencji zmusiło mnie do rychłej interwencji.

Wchodzę do zaciemnionego pokoju, ledwo widzę kontury, bo wzrok mam przytępawy w takich warunkach oświetleniowych, ale bez trudu rozpoznają skaczące niczym pies Pluto w łóżeczkach siostry z jednego jaja (Tosia śpi w najlepsze i wszystko ma gdzieś). Musiały rzucać w siebie misiami, poduszkami i butelkami, bo na podłodze widzę kilka jaśniejszych od paneli kształtów.

Owszem niewiele widzę, ale za to rzadko zawodzi mnie mój zmysł powonienia.
W pokoju unosi się charakterystyczny odorek kiepsko utrzymanej stadniny koni.

Domyślam się już powodów płaczu, ale i tak pytam kontrolnie wymuszonym szeptem:
- Co jest z wami? Czemy wy jeszcze nie śpicie?
Na co Klara oparta o szczebelki swojego wyra, rozkłada ręce, przechyla głowę i odpowiada zgodnie z prawdą, jak się potem okazuje i za siebie i za siostrę:
- Kupa!

I jak zachować taką pierwszą świadomą konwersację z własnym dzieckiem na pamiątkę?
Zdjęcia nie zrobisz, na utrwalenie video już jakby za późno, można by pampersa zachować, ale to już chyba wymagałoby leczenia, a z pamięci wyleciałoby mi na pewno, bo krótką mam ją strasznie i nietrwałą niestety…

A tak?
A tak, ciach! Jest!

Proszę bardzo.

PS. Acha i przepraszam za ten burdel na blogu w związku z konkursem BR 2010, tak to polata sobie do 20 stycznia, jeśli się nie obrazicie, może ktoś się jeszcze zdecyduje zagłosować. Jeszcze raz dziękuję za wszystkie Wasze SMSy!

Template: Template N°2 - Anne Design

Papers and elements: "Did You See My Little Monster?" Kit - Chriscrap
Alpha: "Planning a Pajama Party" Alpha - Szuflada

photos by mama

pozdrawiam

Leki z domowej apteki

2011-01-11T15:05:00.001+01:00

...czyli w nadzieji, że co się odwlecze, to nie uciecze...

- Fuj, synu ja nie wiem jak ty to możesz brać w ogóle do ust.

- Ale muszem?

- Nie, nie musisz jak chcesz cherlać, tak jak cherlasz cały czas - to nie musisz. Tylko wiesz, sio ode mnie wtedy, radź sobie sam.

- To ja popiję…

***

Starsza trzoda pięknie mi się wyhodowała w kwestii przyjmowania wszelkich medykamentów. Każda matka pewnie wie, że to nie lada ułatwienie, kiedy nie trzeba latać z każdą łyżeczką syropu za szkodnikiem, kiedy ten ze stanu chorobowej agonii nagle na widok fiolek, butelek z ciemnego szkła, czy szeleszczącego blistra z tabletkami wpada w szał i zaczyna galopować w kierunku przeciwnym do naszej pogoni za nim.

Syrop z cebuli i czosnku z miodem – mniam.

Tran, który namiętnie kupuję dla trójczaków, ale one nim regularnie gardzą, więc ten pozostaje dla bliźniąt – mniam, mniam.

Sproszkowany probiotyk – no problem.

Płynne dragi, nawet najbardziej paskudne i śmierdzące – no cóż, jak trza to trza.

A inhalator robi za jedną z ulubionych maskotek.

Dziękuję Niebiosom za takie szczęście i proszę o odrobinę więcej…

Za trójczankami bowiem należy jeszcze popylać, ale widać chociaż światełko w tunelu.

Witamina D – otwierają paszcze i chłepcą, ale to z przyzwyczajenia pewnie. Skoro od urodzenia im się to wciskało, to pewnie traktują ten rytuałał jak zmianę pampersa, czy smarowanie kremem.

W przypływie dobrego humoru bez awantur wciągną też Lakcid z plastikowej strzykawki, ale to raczej sporadycznie.

Poza tym – echo!

Najskuteczniejsze w ich przypadku są więc rozwiązania siłowe niestety, które męczą obie strony, rzecz jasna, wyjątkowo koszmarnie. Dlatego głównie z tego powodu klnę wszystkie stany chorobowe jakie pojawiają się pod naszym dachem.

Najtrudniej jest chyba zmusić do inhalacji. I to jeszcze dwa razy dziennie, razy trzy panienki – można się pociąć, przysięgam!

Ale wspomniałam o światełku…

U Tośki razu jednego, zupełnie nie wiedzieć czemu, nastąpił radykalny i jakże pożądany przełom. Usiadła raz sobie bowiem na krześle przy stole, szarpnęła sama za nebulizator, przyłożyła maskę do twarzy i siedzi. Coś jej nie pasowało, bo buczenia się spodziewała chyba, więc odnalazła włącznik i zaczęła klikać.

Ja wiedziałam, że nią kierują Obcy, ale aż takiej przychylności z ich strony się nie spodziewałam. Ma się rozumieć, że wykorzystałam sytuację i patrzyłam potem z przejęciem jak siedzi spokojnie w oparach leku, do czasu aż przestało się całkowicie dymić.

A jak to w licznym stadzie bywa, siostrzyczki z jednego miotu poszły w jej ślady, żeby w tyle za bardzo nie pozostać.

Cudny widok, zaręczam.

***

Jeszcze nie ochłonęłam całkowicie po ostatniej czetro-tygodniowej sztafecie bez trzymanki, sponsorowanej przez zapalenie oskrzeli i początki zapalenia płuc.

Takiej ilości paskudnych odkaszlnięć jaka nagromadziła się w tym czasie w kosmicznej częstotliwości, nie każdemu jest się dane nasłuchać. A wszystkie zbliżające się momenty uraczania prochami, powodowały we mnie silną reakcję alergiczną.

Niełatwo też było połapać się co kiedy i komu, więc musiała oczywiście powstać tabelka, która rządziła mną przez cały ten okres, kiedy bakterie robiły mi ze stadem co chciały.

Bo przecież nie mogą wszyscy chorować jednocześnie i na to samo. Nie mogą brać tych samych leków (a najlepiej jednego, a nie piętnastu różnych), w takich samych dawkach i o tych samych godzinach. A młodsze smarki nie mogą właśnie wtedy naśladować starsze i ustawiać się w kolejce do lekopoju.

Nie.

Bo za dobrze by mi było.

Template: Template Double Page #2 - Szuflada
Papers: Essential Paper - Jady Day Studio
photos by mama

pozdrawiam